Categorie archief: 1

In gemeenschap van goederen en organen, al 45 jaar…..

stadhuis
5 juni 1969. We trouwden om ‘s middags half vier in het stadhuis van Rotterdam.. Daarna diner in Diergaarde Blijdorp en de receptie daar.
Ik zou het gewoon weer doen,inclusief bijna alle fouten die we gemaakt hebben. Misschien had ik er nog een paar kinderen bij willen hebben. Misschien had ik meer tijd met hen door willen brengen, maar in de grote lijnen is het zeer de moeite waard geweest. Er zijn heel weinig dingen in mijn leven waar ik spijt van heb. Dat komt ook omdat ik me – toen er beslissingen genomen moesten worden – er altijd van bewust ben geweest dat ik geen spijt wilde hebben later. De minder belangrijke dingen heb ik laten gaan in ons huwelijk. Soms waren zaken belangrijk genoeg om ruzie over te maken en dat deed ik dan ook.
We zullen er geen 45 jaar bij halen, maar 5 jaar moet toch te doen zijn. Met twee operaties, dat dan weer wel.
diergaarde
Eerder al heb ik twee logjes geschreven over ons huwelijk, die staan HIER en HIER
En op verzoek van Dieuwke een recente foto van mij, genomen in de speeltuin van Kralingen:
056

Dàt dus!! (fotologje)

Dat je tuin zo groot is, datje gewoon fluitekruid kunt laten groeien zonder dat het allerlei andere planten verdrukt…
042

dat je op een vergeten stukje tuin kunt moezen
043

Dat je een plukbloemenveldje kan maken met een spannend paadje erdoorheen……….

033

en dat je dan dit

041

en dit
036

en dit
044
gewoon nog overhoudt! Dan heb ik de voortuin er nog niet eens opgezet met bloeiende seringen en riebes, met pioenrozen en papavers die op springen staan.
DÀT DUS!

De dag dat ik acht jaar werd……..

Sinds een aantal maanden, heb ik op Facebook een site gevonden die heet “Je bent een echte Rotterdammer als je……” Via hun ben ik ook op de Facebooksite gekomen van de lagere school waar ik in de eerste en tweede heb gezeten (de Mare).
Voor een kind is een verjaardag altijd een belangrijke dag. Ik keek er al maanden naar uit. Bij ons thuis was het de gewoonte dat je verjaarscadeaus ‘s nachts in je kamer gezet werden en als je dan wakker werd, vond je ze, maar mocht ze nog niet uitpakken. Toen ik naar school ging, mocht ik natuurlijk trakteren en dan mocht je de klassen rond om ook de leerkrachten van andere klassen te trakteren. Je mocht dan twee meisjes uitzoeken om mee rond te gaan. Bij iedere leerkracht kreeg je een kaart of een plaatje en dat koesterde je dan een hele tijd.
Toen ik zeven jaar zou worden (in de eerste klas), had ik dat een paar meisjes verteld van te voren. Nu was ik niet een kind dat bij de populaire meisjes van de klas kon horen. Ik was te afwijkend. Ik had veel fantasie, was een ‘zwerver’ en had een vreemde moeder die mij beslist nooit geleerd had hoe je je ‘hoort’ te gedragen. Mijn hele leven al heb ik ondervonden dat er altijd mensen zijn die dat heel bedreigend vinden. Ik ben te onverwacht, er wordt verondersteld dat ik arrogant ben. Op de kleuterschool had ik er al iets van ervaren, maar nu ervoer ik dat in volle hevigheid. Maar zo tegen mijn verjaardag trokken al die meiden erg bij en werden echt heel aardig. Omdat ze daarvoor heel vervelend tegen me waren geweest, was ik natuurlijk erg gevleid en koos de twee grootste pestkoppen (lees:de twee populairste meisjes) uit om de klassen mee rond te gaan… Na mijn verjaardag draaiden ze als een blad aan de boom om en begonnen weer te pesten. Toen ik er een opmerking over maakte, vertelden ze openlijk dat ze alleen maar aardig waren geweest om gekozen te worden de klassen mee rond te gaan. Ik was hevig geschokt. Ik had er nooit aan gedacht dat iemand bewust zou kunnen slijmen om iets gedaan te krijgen. Ik besloot dat ik ze niet kon vertrouwen en dat ik me verre van ze zou houden. Dat maakte dat ik nog ongrijpbaarder werd en dat ik dus meer gepest werd.
Mijn moeder heeft nog een keer een brief geschreven aan juffrouw Middelkamp erover. Juffrouw Middelkamp was de liefste juf van de wereld. Ze werd zelfs niet boos als iemand iets deed wat niet door de beugel kon, tenminste: ze kéék niet boos, maar trok haar wenkbrauwen heel hoog op en zei op verbaasde, gekwetste toon wat ze te zeggen had. Juffrouw Middelkamp schreef terug dat ze niets had gemerkt van pesten, maar dat ik een meisje was met vele talenten, dat ik gedichten zo maar uit mijn hoofd kon opzeggen na een keer lezen en allerlei leuke spelletjes wist te verzinnen op het schoolplein en dat ze vermoedde dat een en ander de jaloezie van de meisjes had opgewekt. Ze zou er verder op toezien.
Als je een kind bent, weet je niet dat je goed in iets bepaalds bent, want dat hoort bij je. Ik heb altijd al een uitstekend geheugen gehad. Ik weet nog dingen van dat ik anderhalf jaar oud was dat staat HIER(KLIKKLIK) beschreven en ik meen me zelfs te herinneren dat ik buiten in de kinderwagen lag en dat ik dan wakker werd en de zon door de bomen zag schijnen. Toen ik zeven was, had ik blijkbaar wel al ontdekt dat de meeste mensen snel vergeten en ik besloot mijn tijd af te wachten. Tegen de tijd dat ik acht jaar werd, besloot ik volledig mijn mond erover te houden in de verwachting dat die meisjes niet meer zouden weten wanneer ik precies jarig was. En dat was ook zo. Ik verheugde me erop dat ik ineens naar school zou komen en dan jarig zou zijn en trakteren en dat die twee meiden dan NIET gekozen zouden worden om mee de klassen rond te gaan. De dag voor mijn verjaardag gebeurde er iets onverwachts. Meester van Wijk was ziek en zijn klas, de vijfde, werd verdeeld over de andere klassen, er zaten er ook een paar achterin onze klas. Op een gegeven moment gaat de tussendeur naar de derde open en de leerkracht zegt iets tegen onze juffrouw (Luhde). Die draait zich naar de klas en zegt:”Nou, jullie hebben het zeker al gehoord? Jullie hebben morgen vrij”. Ik was hevig teleurgesteld. Nu viel mijn plannetje in het water! Die volgende dag (8 mei), was de eerste mooie dag van het voorjaar na een hele koude winter (1956). Mijn oudere zus die in de vijfde zat, had “toevallig” ook vrij en we zijn gaan wandelen. Op de Buitendijk vonden we bloeiend speenkruid (kan je nagaan hoe laat alles was!). Toen ik thuiskwam, wachtte mij een onaangename verrassing. Ik had het verkeerd begrepen. Wij hadden niet vrij, maar alleen de vijfde klas! Juffrouw Luhde had tegen die kinderen achterin de klas gezegd dat ze vrij waren en ik had begrepen dat de hele klas vrij was! Nou ja, dan maar ‘s middags trakteren….. Toen ik blij en opgewonden binnenkwam met mijn trakteertrommeltje, wachtte mij een tweede onaangename verrassing. Juffrouw Luhde beschuldigde mij ervan dat ik opzettelijk thuis gebleven was vanwege mijn verjaardag en ik kreeg op mijn donder. OP MIJN VERJAARDAG!!!!!! Voor mij had juffrouw Luhde daarna volledig afgedaan. Als je zo weinig begrip hebt voor de ziel van een kind, moet je eigelijk niet voor de klas staan vind ik. De populaire meisjes (lees:pestkoppen) vielen haast over elkaar heen om te verklaren dat zij het niet aardig vonden van juffrouw Luhde om zo’n lief meisje als ik van zoiets te beschuldigen en dat zij ook eerst hadden gedacht dat we allemaaL vrij waren, maar dat hun moeder was gaan informeren (zij woonden dichter bij school). Natuurlijk heb ik ze NIET de klassen mee rond genomen en had ik toch een beetje mijn wraak, maar de dag was wel min of meer in de soep gelopen. Toen ze daarna weer lelijk deden, was ik er op voorbereid en kon ik lachen in mijn vuistje. Later in mijn leven ben ik nog regelmatig mensen tegengekomen met dit patroon, maar ik had al vroeg geleerd dat je mensen niet altijd op hun blauwe ogen kan vertrouwen. Dat ik dit stukje nu pas publiceer en niet op 8 mei zoals ik van plan was, bewijst weer eens hoe diep mijn writersblock is…….

Zelfs mijn calvinistische ik vindt nu dat ik een nieuw badpak mag kopen

Vanmorgen was ik voor het eerst onder de 90 kilo. Ik had mezelf beloofd dat ik dan een nieuw badpak mag kopen. Mijn oude badpak is definitief te groot geworden. Ik had een kleiner badpak, maar dat ben ik ergens met pendelen tussen Nederland en Zweden kwijtgeraakt. Ik wilde vanmiddag gaan kopen en meteen langs de garage voor Leo. Hij heeft een botsinkje gehad en nu hangt zijn rechter clignateur op half zeven. Hij moest besteld worden en vandaag kon ik bellen. Nu bel ik net: is hij tot woensdag niet te bereiken! Nu moet ik in ieder geval toch boodschappen doen, dus ik koop meteen een badpak. Door haar geïnspireed heb ik vanmorgen een lange wandeling gemaakt en ben daarbij verdwaald! Ik kwam nog een nieuwe mooie zandverstuiving tegen, vlak bij huis. Als het zomer is, kan je daar heerlijk van een hoge heuvel afrollen! Ik moest de afgelopen week voorzichtig zijn met trainen. Ik had een blessure in mijn kuit en knieholte opgelopen. Het voelde precies of er een ladder in mijn been kwam (van panties weet je wel) en er was/is een stuk gevoelloos aan de zijkant en in de knieholte. Ik neem nu kleinere stappen en beweeg ter compensatie mijn bovenlichaam veel meer. Het lijkt een beetje op snelwandelen zo. Dit was de eerste keer weer dat ik echt anderhalf uur aan een stuk heb gelopen. Hier was het steeds weer heerlijk weer bij een graad of 7 tot er gistermiddag ineens dikke sneeuwvlokken uit de lucht kwamen vallen! Het is vandaag een graad of 1, maar er ligt nog steeds sneeuw.En dat terwijl ik al hele plannen had om in de tuin te gaan werken!
Als ik onder de 80 kilo kom, heb ik weer een nieuw badpak nodig, maar dat heb ik nog. JAMMER!

Over voldoende nierfunctie, rijsttafel en een sleutelhanger met auditieve afweer.

Dinsdag heb ik mijn nierfunctie-onderzoek gehad en gisteren werd ik opgebeld dat hij 71% was en dat is voldoende met de nieuwe richtlijnen!! Al mijn andere tests waren goed vorig jaar, maar ze moeten wel over, omdat het meer dan een jaar geleden is dat ze zijn afgenomen. Bij Leo moeten ook alle tests overgedaan worden om dezelfde reden. Vanmorgen, mijn ijkpunt is op vrijdagochtend, was ik 9 kilo afgevallen (dat moeten er zeker nog 5 en eigenlijk 10 meer worden) en Leo is nu ruim vijf kilo afgevallen ( hij heeft zijn ijkpunt zondag pas) en dat moeten er nog vier , maar liefst ook iets meer worden). Ook moet de conditie van Leo nog verder verbeteren. We gaan voor september. In september gaan we nieren eerlijk delen. Daar werken we naartoe.
Dat afvallen is vandaag een beetje in het gedrang gekomen. We kregen namelijk vrienden op bezoek, ook Nederlanders in exile, en ik heb weer eens een echte ouderwetse rijsttafel gemaakt met een stuk of tien gerechten toch bij elkaar. Ze zouden eerst zaterdagavond komen, maar gisteren belden ze of ze ook vandaag konden komen. Nou is een rijsttafel maken best wel veel werk, dus ik heb gisteravond en vandaag de hele dag staan koken. Ik had het precies allemaal af! Het was heerlijk. Het is best moeilijk om hier aan de juiste ingrediënten te komen, maar met een beetje improvisatie is het allemaal goedgekomen. Volgende keer als ik in Nederland ben, moet ik kemirinootjes mee terug nemen, want die zijn hier helemaal niet te krijgen…… Het was erg gezellig en nu ben ik verschrikkelijk moe, maar eerst….
Van mijn Nederzweedse bijdochter kreeg ik een cadeautje gisteren. Het is een sleutelhanger die begint te piepen als je naar hem fluit. Die had ik moeten hebben toen mijn sleutel onder de sneeuw was verdwenen. In Nederland heb ik ernaar lopen zoeken en kon ik hem niet vinden, maar nu kreeg ik hem dus. Ik blij, maar hij is een beetje hyperactief. Als ik over de oprit loop, begint hij te piepen, als ik de auto start begint hij te piepen, als ik in een bocht gas terug neem begint hij te piepen, als ze op de autoradio beginnen te lachen begint hij te piepen enz. Nou ja: ik weet in ieder geval waar hij is en verder heb ik er niet zo veel last van. Ik kreeg er twee extra batterijtjes bijgeleverd, dus hij kan zich uitleven. Morgen ga ik een waterdag houden. Niets kan mijn goede humeur bederven na dat fantastische nierennieuws

Springerige Willem, herinneringen aan Rotterdam

Toen wij trouwden, hebben we het eerste jaar in een huisje onder de huurwaarde gewoond in de Pijperstraat, in Rotterdam Crooswijk. In 1969 kostte dat fl. 30 per week Het was een halve woning, achter woonde iemand anders.We hadden een kamer van 6×3 met een bedmeubel (een bed dat op een kast leek als het opgeklapt was), een klein gangetje met WC en een keuken. De douche was op zolder. Naar aanleiding van een van de commentaren bij het stukje van Loes de Roode-Hagendijk hieronder wil ik een verhaal vertellen over Springerige Willem, zoals wij hem noemden. Toen ik hem leerde kennen, was het een man van een jaar of 35 en hij had een electriciteitszaak op de Crooswijkseweg. Willem kreeg voortdurend schokken in zijn lichaam, waarbij hij met armen en benen trok of huppeltjes en sprongen maakte. Zijn hoofd bewoog ook alle kanten op en tijdens het praten schoot zijn stem soms uit. Ik heb het zelf niet meegemaakt, maar heb me laten vertellen dat hij een keer een televisiemast op een huis heeft gezet en dat toen heel Crooswijk uitliep om te zien of hij niet van het dak zou vallen.. In ieder geval: ik had een wekker die de geest gaf, dus ik bracht hem naar Springerige Willem. Ik had natuurlijk van alles geprobeerd eerst, maar het ding deed het niet meer. Springerige Willem keek ernaar en pakte hem beet. Toen kreeg hij een van zijn befaamde flinke schokken en de wekker vloog bijna uit zijn handen. Hij keek er nog een keer naar en het ding deed het! Ik heb hem vriendelijk bedankt, de mensen in de winkel moesten er hartelijk om lachen en ik hoefde niks te betalen…..

Dit stukje heb ik geschreven op de Facebookpage van Je bent een echte Rotterdammer als je….
Ik ben van plan nog meer herinneringen aan Rotterdam te schrijven…

Verrassing!!

Had ik het gisteren over dat de winter nu niet meer hoeft voor mij (klik en kijk in de commentaren) en had ik onderstaande foto genomen van de aller- allerlaatste sneeuw op ons terras….

002
Worden we vanmorgen wakker met SNEEUW! Er vielen enorme sneeuwvlokken uit de lucht van wel 2cm. in doorsnee. Nu ligt er dus weer een laagje en af en toe valt er een verdwaalde sneeuwvlok uit de lucht.
003

De sneeuw ligt nog prachtig op de takken...

De sneeuw ligt nog prachtig op de takken…


maar als je goed kijkt, begint het er al vanaf te druppelen: het dooit alweer

maar als je goed kijkt, begint het er al vanaf te druppelen: het dooit alweer


Eerlijk gezegd vind ik het toch wel weer mooi. Het zal wel snel weg zijn, volgens mij is het nu alweer boven nul. We gaan straks lekker wandelen, Leo en ik en genieten!
Ik ben eindelijk weer onder de 92 kilo, wat een strijd is dat toch altijd! Vorige keer bleef ik vier weken daarop hangen, deze keer ‘slechts’ drie weken… Ik zorg wel dat ik daar NOOIT meer boven kom zeg!

Intensive care

Dit blog ligt een beetje op de Intensive care. Hier wordt gewerkt (Leo 2 dagen in ieder gevel) gelijnd, getraind, gehoopt (volgende week dinsdag heb ik een nieronderzoek), en gefacebookt. Iedere keer wil ik aan een stukje beginnen, maar iedere keer wordt het niks. Vanmorgen werd ik wakker met het idee om nu eens eindelijk te beginnen om het hele huis een grote beurt te geven, de garage helemaal op te ruimen en schoon te maken, alles weg te gooien wat we niet nodig hebben en in de garage te zetten wat we niet direct nodig hebben. De pest van een groot huis is dat je dat soort klussen heel lang voor je uit kunt schuiven, want je kan je rotzooi altijd wel ergens kwijt. Maar niet meer, ik ga aan de grote schoonmaak!! Ik ga maar eens beginnen met de laatste kerstdingen op te ruimen, ja, jullie lezen het goed! Hier in Zweden is het de gewoonte om de buitenkerstverlichting minstens tot half februari aan te laten. Ik heb voor het keukenraam nog een lichtgordijn hangen en in de vensterbank van de allrum staat nog een trappetje (zo’n getrapte kaarsenstandaard met lichtjes). Weg ermee! Het dooit hier al drie weken nadat er zo’n dertig centimeter sneeuw was gevallen. De sneeuw is nu nagenoeg weg. Ik hoop dat er niet meer valt, maar dat zou zomaar kunnen hoor! Het is nog februari, meestal verdwijnt de laatste sneeuw pas in april….
Nou, ik post hem maar gelijk, dan is die dedeur uit. Jullie worden op de hoogte gehouden…

Geschiedenis

Het volgende stukje heb ik een tijd geleden geschreven en nooit gepubliceerd. Het was niet af, maar nu weet ik helemaal niet meer hoe ik het af wilde maken. Ik geloof dat ik er nog bij wilde schrijven dat hier in Zweden het feodale tijdperk nooit van de grond is gekomen, want dat kwam met het katholicisme mee en dat kwam zo laat hier in het Noorden, dat vlak daarna de pest al uitbrak. Daarna was er een te kort aan arbeidkrachten en kregen de boeren meer macht. De lage status van boeren is bij ons eigenlijk altijd blijven hangen en hier in het Noorden is het gewoon een gerespecteerd beroep. Je komt hier ook gewoon op de radio omroepers tegen die plat of dialect spreken. Dat zou in Nederland niet kunnen. Toen ik logopedie studeerde, sprak men nog van Algemeen Beschaafd Nederlands, alsof men niet beschaafd was als men dat niet sprak. Die term is nu vervangen door Algemeen Verzorgd Nederlands, maar dat is een niet veel betere term….
Hier komt mijn stukje:
Oh jongens, wat ben ik van geschiedenis gaan houden! Hoe langer ik leef, hoe meer ik van geschiedenis ga houden en hoe meer geschiedenis ik meemaak.
Zo hebben ze vastgesteld dat verjaardagen vieren goed is voor de gezondheid. Het is statistisch bewezen namelijk dat die mensen die de meeste verjaardagen op hun naam hadden staan, het oudst werden…..
In de Bijbel wordt gewaarschuwd over de gevolgen van zonden tot in het derde geslacht. Ik heb ontdekt dat dat voor alle gewoontes en zienswijzen geldt die we met de paplepel kregen ingegoten.Je denkt dat zaken heel lang geleden zijn gebeurd en dat die geen invloed meer hebben op de mensen, maar dat is beslist niet waar.

Het feit dat de Romeinen niet verder zijn gekomen met overwinnen dan tot de Rijn, heeft tot de dag van vandaag tot gevolg dat de boerderijen bijvoorbeeld in Limburg en Brabant een andere vorm hebben dan in de rest van Nederland, dat de Brabanders en Limburgers een andere volksaard hebben, dat het katholicisme daar gebleven is na de reformatie en dat het boven de Rijn op verzet stuitte (met de Romeinen meegekomen en dus veel meer opgedrongen aan koppige Friezen en Hollanders). En waarom denken jullie dat de fornuizen van tegenwoordig nog steeds de vorm hebben die ze altijd hadden? Omdat ze vroeger heel vroeger door een vuur verwarmd werden. Tegenwoordig hebben een aantal mensen hun oven op een andere plaats, maar er zijn beslist ook nog een heleboel ovens onder de gaspitten of electrische platen, zodat je je rug bijna breekt als je je brood uit de oven moet halen.
Toen ik naar Zweden kwam, ben ik me nog veel meer bewust geworden van de grote invloed die geschiedenis op onze volksaard, op onze gewoontes heeft. Als je in een vreemd land gaat wonen, besef je natuurlijk dat je de taal niet spreekt in het begin. Wat ik me pas veel later realiseerde was, dat je ook in een land komt te wonen met eigen gewoontes, met een eigen kijk op de mensheid.Die gewoontes en manier van reageren is niet zomaar uit de lucht gevallen, dat is gevormd door geschiedenis, door gebeurtenissen die de mensen dwongen om op een bepaalde manier te reageren. Dat blijft voortleven in de volksaard.

Ik geloof dat ik er nog bij wilde schrijven dat hier in Zweden het feodale tijdperk nooit van de grond is gekomen, want dat kwam met het katholicisme mee en dat kwam zo laat hier in het Noorden, dat vlak daarna de pest al uitbrak. Daarna was er een te kort aan arbeidkrachten en kregen de boeren meer macht. De lage status van boeren is bij ons eigenlijk altijd blijven hangen en hier in het Noorden is het gewoon een gerespecteerd beroep. Je komt hier ook gewoon op de radio omroepers tegen die plat of dialect spreken. Dat zou in Nederland niet kunnen. Toen ik logopedie studeerde, sprak men nog van Algemeen Beschaafd Nederlands, alsof men niet beschaafd was als men dat niet sprak. Die term is nu vervangen door Algemeen Verzorgd Nederlands, maar dat is een niet veel betere term….
Dat dat laatste stukje er twee keer staat is geen vergissing. Het hoort eronder, maar ik heb het nu geschreven, dus staat het er twee keer.

Dat doe ik nooit meer : NOOIT MEER!!!

Nu ik ouder word, zijn er steeds meer dingen waarvan ik zeker weet dat ik ze nooit meer doe. Zeer waarschijnlijk zal ik nooit naar Hawai gaan. Op Internet was vandaag te zien hoe je via een steile trap en vervolgens een gammel houten plankier hoog in de bergen in China tenslotte bij een vroeger klooster komt, waar je nu thee kan drinken. Dat zal ik ook nooit meer doen.
Onze oudste dochter met haar gezin kwam de dag voor Oudjaar, erg gezellig. Dank zij Ester van Rems van Facebook vond ik een recept voor slechts 12 oliebollen, die moesten op te krijgen zijn toch?
007
De oudste van acht mocht opblijven en de jongste werd wakker gemaakt. Op het uur U, is hij in bed blijven liggen, wakker, dat wel.
009
We hebben gezellig gerommeld. In de week ervoor waren ze in Tjechië geweest waar ook geen sneeuw lag en speciaal voor die gelegenheid had mijn schoonzoon een grote hijskraan van Technisch Lego gekocht. Die hebben ze met zes volwassenen daar in twee avonden in elkaar gezet. Het is een doos voor mensen van 16 jaar en ouder. Toen mijn kleinzoon van vijf de hijskraan zag, was hij beledigd. Hij wilde hem ook in elkaar zetten. Dus heeft mijn schoonzoon hem braaf weer afgebroken en in Zweden zijn ze er weer aan begonnen.
005
Dat dus. Verder hebben ze een beetje buiten gespeeld. Er is hier aan de overkant van het veld een rots met een touw eraan. Daar kan je opklimmen. We hebben boodschappen gedaan en echte Zweedse meidenkleren gekocht (eigenlijk alleen een winterjas en badkleding voor allebei omdat ze dat in Nederland vergeten waren). Mijn dochter heeft haar rentraining gedaan (9,8 km. geaccidenteerd met false plat en al).
013
Ik ben met mijn kleindochter gaan zwemmen, mijn kleinzoon wilde uiteindelijk niet mee, want “ik heb Janneke nog maar drie weken geleden ontmoet!” Dat was donderdag. Toen we terugkwamen van het zwemmen, gingen we snoep maken. Ik had al twee jaar geleden zo’n pakket gekocht dat je snoepjes kan maken, caramels en zo, met allerlei smaakjes, pepermunt, chocola, citroen enz. Het leek ons erg leuk. Je moet suiker met druivesuiker en een beetje water verhitten tot 162 graden en dan moet je het op een bakplaat storten. Daarna moet je met een spatel het mengsel heen en weer scheppen tot het afkoelt en taai wordt. Zo ver is het nooit gekomen, want toen we vrolijk aan het scheppen waren, kwamen onze spatels tegen elkaar en er vloog een spetter over haar hand. Snel trok ze haar hand weg, waardoor er ook nog een spetter op haar gezicht kwam. Suiker van 160 graden is verschrikkelijk heet en brandt in je huid. We stonden naast de kraan en met zijn drieën hebben we water over haar gezicht gegooid en haar hand onder de kraan gehouden, nadat we ook nog wat suikerresten afgekrabd hadden.. Vervolgens zijn we naar het ziekenhuis gegaan met een drijfnat meisje. Gelukkig is er in het ziekenhuis een speciale afdeling kinderacuut en daar zijn we heen gegaan. De zuster daar heeft ons begeleid naar de gewone ER en daar was het verschrikkelijk druk. Alle onderzoekskamers waren vol en er stonden wel 12 bedden op de gang met zieke mensen en dan was ook nog een volle wachtkamer. Die zuster regelde dat we snel geholpen werden en toen het nog niet helemaal opschoot, begon onze kleindochter te krijsen. Dat hielp geweldig! We kwamen in een onderzoekskamer terecht en ze kreeg een morfinedrankje en paracetamol DUIZEND! Na een minuut of twintig begon dat in te werken en ze werd een beetje rustig. Mijn dochter had droge kleren meegenomen, maar haar t-shirt ging niet over die hand natuurlijk. Het was haar lievelings t-shirt. De zuster heeft het uiteindelijk toch maar stukgeknipt. Gelukkig was haar gezicht niet zodanig verbrand dat ze er een blijvend litteken aan overhoudt en gelukkig zit het onder haar oog en niet erin. De schade is als volgt. Op de middelvinger, ringvinger en pink blaren, die van de middelvinger is het grootst (de huisarts heeft hem gisteren doorgeprikt omdat er nogal veel spanning op stond), op wijsvinger en wang roodverbrand. Nergens zijn diepere wonden ontstaan, waarschijnlijk dank zij het feit dat we naast de kraan stonden en binnen vijf seconden in actie konden komen. Vrijdagochtend moest ze – voor ze op pad gingen – nog even terugkomen bij het brandwondencentrum bij ons in de stad. Dat heeft een grote regionale functie en is toevallig in ons ziekenhuis gevestigd. Ze moest nuchter blijven, want misschien wilden ze de wonden behandelen onder narcose, maar dat bleek gelukkig niet nodig. Ze hebben het verbonden en toen kreeg ze van het ziekenhuis een ijsje als ontbijt. Nu na een week, heeft ze nog twee vingers in verband. We hebben blijkbaar nog geluk gehad, maar ik was zo geschokt dat ik er nu – na een week – pas over kan schrijven. Ik heb ook netjes even toestemming gevraagd aan mijn kleindochter en het kon haar niet schelen zei ze.
DAT doen we dus nooit meer en ik zou iedereen willen aanraden om het maar te laten. Als je persé wilt snoepen, ga je maar naar de winkel.
feike gewond
Met haar mooie nieuwe Zweedse jas en een geschonden aangezicht.