Over een paar jaar zit de zoon van Door erbij…..

Nederland is kampioen geworden bij de jeugd onder 17 jaar!!!!!

KLIKLIKKLIKKLIK

Alles juicht en fluistert zacht……….

Jongens het is volop lente hier! In tegenstelling tot het weerbericht en in tegenstelling tot Nederland, is het hier al twee dagen droog en bij tijden PRACHTIG WEER! Het is en blijft een apart fenomeen om alles tegelijk in bloei te zien. We hebben nog vitsippor, daarnaast bloeien de hyacinten nog, samen met de narcissen en de tulpen. Dan bloeien de eerste schoenlappersbloemen en prachtige dotters (zie kopfoto). De peren en kersen staan vol in bloei en de appels beginnen net.
Dan heb ik bloeiende hulst en clematis en natuurlijk overal paardenbloemen heel geel. Iedere dag zie ik iets anders in bloei komen. Vandaag zag ik ook de vergeetmijnietjes beginnen en onze krentenboompjeshaag staat in schitterende witte tooi.

Mijn crèmekleurige clematis op mijn noordmuur is ook al in bloei gekomen

Het is nu half tien en nog licht, ‘s morgens om half vier wordt het weer licht en als de lucht blauw is (zoals op het ogenblik), blijf je de hele nacht de gang van de zon kunnen volgen aan het licht dat de atmosfeer van onderen beschijnt……
Er is een waar wonder gebeurd: de stieren hebben kleine kalfjes gekregen(stiertjes natuurlijk). Die dartelen vrolijk in de wei en eten van het ontzettende groene, malse gras. Kan je nagaan hoe vruchtbaar het hier is in de lente als zelfs de stieren hier jongen krijgen!

Ik heb vandaag mijn gras gemaaid en ik heb echt een verschrikkelijk dikke grasmat. Dat kwam omdat zij vorig jaar op weg naar Nederland bij ons langskwamen en vertelden dat je vlak voor de winter het gras niet al te kort moet maaien. Als het dan erg koud is, beschermt de laag dood gras de onderliggende wortels. Ik heb geluisterd en inderdaad: mijn grasmat is om te zoenen als je de talloze madeliefjes en paardebloemen over het hoofd ziet tenminste Bedankt Gonny en Peter!
Ik heb de lente in mijn kop. Vandaag heb ik geraniums en cosmea gekocht, een hele krat vol en ik hoefde NIETS te betalen. Hoe dat kan? Nou, hier bij de COOP (spreek uit koep) spaar je korting op. Vandaag heb ik mijn korting gebruikt om de planten te betalen en ik heb nog steeds korting over….. Morgen ga ik mijn plantenbakken in orde maken. Het gaat nu niet meer vriezen hoop ik van harte tenminste!, dus ik kan mijn bakken buiten in orde maken en mijn krootjes (bietjes) en wortels zaaien en mijn uien en aardappels leggen. En dan ga ik nu nog een uurtje quilten. Ik ben over de helft, dus het schiet op…….

Daarna werd ik gekust en gekroond…….

Ook al woon ik in Zweden, mijn verjaardag is beslist niet ongemerkt voorbij gegaan. Facebook- en blogvrienden van over de hele wereld stuurden felicitaties, BEDANKT!!. Ik kreeg van verschillende mensen kaarten en zelfs cadeautjes. Purperpolletje stuurde me zelfgehaakte hoesjes voor om een jampotje en daar kan je dan een lichtje in doen, BEDANKT. Marja, de boduurmuppet (geen blog) stuurde me een zelfgemaakt zakdoekenhoudertje en ze stuurde zelfs Leo een kaart met als cadeautje papaverzaad! ERG BEDANKT! Ik kreeg telefoontjes uit Flensburg, Hendrik-Ido-Ambacht, Rotterdam, Klaaswaal en Australië van familie en mijn oudste dochter was er met man en kinderen. Zij hebben me geweldig geholpen in de eeuwige strijd tegen de paardenbloemen. Bovendien staat hij eindelijk op mijn aanrecht te pronken, de Delftsblauwe waterkoker! Ik had hem vorig jaar al gekregen in Nederland, maar zo’n ding is lastig in je koffer te stoppen. Hij lag bij de kinderen en nu eindelijk, kon hij met de auto mee. Er zaten ook nog twee koelkastmagneetjes bij en een uitlekbakje voor theezakjes. BEDANKT LYDIA!!

cadeautjes! Als je lang genoeg in het buitenland woont, ga je vanzelf van Delfts Blauw houden…..

Maar: het aller- allermooiste cadeau kreeg ik van Leo, namelijk software om quilts mee te ontwerpen. Het is een fantastisch programma. Je kan alles instellen, grootte van je blok, van je quilt, van de rand. Er zitten honderden blokken en quiltpatronen in en een aantal kant en klare quilts. jullie begrijpen dat dàt beneden mijn waardigheid is… Ik heb al een quilt ontworpen voor op ons bed en ik ben een strippenquilt aan het ontwerpen.
Het leuke is, dat je je eigen stoffen kan inscannen en die dan invullen. Het probleem was alleen: ik had geen scanner, dat wil zeggen: ik heb een scanner, ooit gekregen, maar die had ik nooit aangesloten. Toen we er naar keken zaterdag, bleek dat er een oude verbinding op zit die op een vaste computer moet en wij hebben alleen laptops hier.. Dus zijn we zaterdag een scanner/printer gaan kopen, want onze printer deed het ook niet meer op wifi. En het is zo LEUK!!! Ik wist niet of ik het kon, scannen, maar het is echt een eitje.

Een quilt met 1 grote ster in het midden voor op ons bed . Foto vanaf de pc genomen, want ze hebben maatregelen genomen dat je de blokken niet zomaar kan kopiëren……

Dus nu heb ik een nieuwe verslaving. Ik zit de hele dag te kijken wat ik leuk vind, te proberen hoe ik de kleuren kan combineren, enz. enz. Ik print kant en klare patronen uit. Ik hoef het alleen nog maar te naaien. Het aantal voorgenomen projecten groeit en groeit, maar ik ben mijn bankbekleding eerst aan het quilten, ben bijna op de helft. Daarna moet ik hoezen maken voor de kussens daar (ik neem gewoon effen korenbloemenblauw, anders wordt het te druk) en daarna moet ik twee tassen maken en daarna een smokjurkje maat 74 en nog een maat 116 . Daarna kan ik die quilt voor op ons bed maken en dan wil ik ook nog voor mijn zoon in Flensburg een quilt ontwerpen en maken voor op hun bed, maar ik weet de kleuren pas als we daar half juni heengaan. Ik heb me echt voorgenomen om ieder project ook echt af te maken, anders zit je met een berg onafgemaakte zaken en dan zinkt de moed je in de schoenen. En nu is het ook nog eens voorjaar. Ik heb eigenlijk genoeg te doen in de tuin, maar ik kan niet langer dan anderhalf uur achter elkaar daar werken. Daarna moet ik minstens drie uur iets minder zwaars doen, ik word oud….. Gelukkig heb ik nu een tuinman die op onnavolgbare uren ineens komt en dan een gedeelte van het afgesproken zware werk doet. Ik heb nog geen rekening gezien, ik ben benieuwd……. En dan ga ik nu maar eens ouderwets strijken, want dat moet ook gebeuren, maar wel met een DVD-tje erbij.

Bij onze afwezigheid is er een sprookje in onze achtertuin ontstaan.

Oh, dit land is zo mooi in de lente! Overal barsten de knoppen uit hun voegen. Overal zijn velden met prachtige bloeiende vitsippor. In een vorig logje, in een vorige lente, noemde ik het ‘Ronja-de-roversdochter-bloemetjes

mijn twee rotsen tussen de bloemetjes…..

Onderstaande foto van een berk met gouden blaadjes heb ik woensdag genomen. Vandaag zag ik dat de berk alweer helemaal groen is…..

En zien jullie wat een prachtig weer het is?
Tijd om een nieuwe kopfoto te maken……
Verder heb ik het verschrikkelijk druk. Nu blijven we hier verder de hele zomer, waarschijnlijk ga ik pas eind augustus of september naar Nederland. Ik ben in de eindfase van mijn zweeds. Mijn grote opstel gehad, laatste proefwerk van literatuurgeschiedenis gehad, volgende week moet ik een opstel maken met een literair werk als basis. Gelukkig is Jane Austin in dit land volwaardige literatuur, dus ik lees Stolthet och fördom (pride and prejudice), waarvan ik de film (lange versie BBC) ongeveer uit mijn hoofd ken. Dan moeten we 24 mei een lezing van 20 minuten houden over een spraak/taalonderwerp. Toen ik in Nederland was (2x) zijn de groepen samengesteld en ik ben er gewoon uitgevallen. Nu ‘moet’mag ik alleen een praatje houden over dyslexie. Eitje dus, ik heb dat misschien al 43 1/2 x eerder gedaan, maar dan in het Nederlands. Ik moet natuurlijk wel even de Zweedse woorden vinden en een opbouw maken die in 20 minuten past, plaatjes zoeken voor een powerpointpresentatie, maar dat vind ik alleen maar leuk.
Verder ben ik samen met Jessica niet alleen stiekem aan het werk, maar we zijn ook samen mijn hele huis aan het schoonmaken. Maandag komt mijn oudste dochter met man en twee kinderen een weekje.
Als jullie nu dachten dat ik me de rest van de tijd zit te vervelen, dan nog even het volgende: Ik heb ongeveer 40 zaailingen verspeend en er wachten er nog 100, Ik moet 1600 m2 onkruidvrij maken, ik ben aan het quilten en ik heb mijn spoelhouder in de soep gedraaid. Ik heb dus even vanmiddag een nieuwe gehaald en meteen nog een heleboel advies.. Die man vindt het ontzettend leuk dat ik zo enthousiast aan het naaien ben. Hij zei dat hij er een hard hoofd in gehad had toen ik die ingewikkelde naaimachien kocht. Meestal kan iemand niet meer leren naaien als ze het nog nooit gedaan hebben en ze zijn mijn leeftijd(zei hij eufemistisch). Maar ja: dat geldt ook voor het leren van een andere taal en ik red me toch heel aardig in het Zweeds.
Leo heeft voor zijn verjaardag (maandag) een schuurmachine gevraagd om de serre en de rest van het huis te schuren en te verven. Die heb ik dus ook gekocht. Zoveel goede wil moet je toch tegemoetkomen niet?
Ik heb nog een paar prachtige foto’s van (klein)kinderen gemaakt in Nederland, dus die houden jullie te goed, evenals het enthousiaste verhaal over ons bezoek aan villa Zebra. Ik ga mijn nieuwe spoelhouder uitproberen. Jullie horen van me.

P.S. Ik lees al jullie berichten, maar heb geen tijd voor commentaar op dit moment, dus sorry: ik ben een lurker….

De vrouw van een dominee die zelf arts is.

Vandaag heb ik mijn grote landelijke opstel gemaakt. In tegenstelling tot wat Jessica gisteren voorspelde, had ik alle vijf uur hard nodig, hoewel de lerares voor mij een laptop had versierd, zodat ik niet alles twee, drie, vier keer hoefde over te schrijven. We konden kiezen uit acht onderwerpen en ik heb het onderwerp : “de grote stap durven nemen” gekozen. Het betekent in het Zweeds ook zoiets als “de knuppel in het hoenderhok gooien” Je moest schrijven over keuzevrijheid, wat de belemmeringen waren en voorbeelden geven van mensen die tegen de verwachtingen van de omgeving hebben gekozen. We hadden van te voren een boekwerkje met interviews, artikelen en fragmenten uit boeken gekregen waaruit we dan de voorbeelden voor ons opstel moesten halen en becommentariëren. Het ging wel goed. Ik heb er altijd last van dat ik me heel PRECIES wil uitdrukken en dat lukt me dus niet in het Zweeds. Als ik zeven uur had gekregen, had ik ze waarschijnlijk ook vol gemaakt.
Ik ga jullie nu een verhaaltje vertellen wat ik NIET in mijn opstel heb verwerkt. maar dat daar wel mee te maken heeft. Mijn moeder was eerst kleuterleidster, daarna heeft ze de ‘avondkweek’ gedaan en was een aantal jaar onderwijzeres. Toen ik op Middelbare school zat, is ze als lerares AVO (algemeen vormend onderwijs) gaan werken op een Huishoudschool in de Oranjeboomstraat, ‘Op Zuid’, zoals ze in Rotterdam zeggen. Nu wonen daar voornamelijk buitenlanders, maar in het begin van de zestiger jaren was dat een arbeiderswijk. Sommigen vonden het zelfs een asociale wijk, maar zo ver wil ik niet gaan. Mijn moeder gaf daar taal, rekenen, aardrijkskunde en biologie. Nu staan alle curriculi helemaal vast en een leerkracht hoeft ze alleen maar te geven, maar in die tijd scharrelde je zelf zo’n beetje je leerstof bij elkaar. Mijn moeder was niet iemand van de harmonie om het maar zachtjes uit te drukken. Je lag al heel snel met haar op ramkoers, vooral als je boven haar in de hiërarchie stond. De directrice was een raar mens. Nu was iedereen die boven haar stond raar, dus ik besteedde er in het begin niet al te veel aandacht aan Voor de school twee maanden bezig was, stond mijn moeder al op de barricaden en vocht ze tegen alle windmolens daar. Nu wilde het geval dat ze dus ook biologie gaf en ze besloot om die dertien- en veertienjarige meisjes de Voortplanting uit te leggen. Die meisjes vertelden vervolgens thuis enthousiaste verhalen over plaatjes van eitjes en sperma en hoe een baby in de buik groeit. Daarop kwamen klachten van ouders. (Ja, we schrijven 1963 hè!). Mijn moeder werd bij de directrice op het matje geroepen. Op de mededeling van de directrice dat ze haar boekje te buiten was gegaan, antwoordde mijn moeder dat ze het daar niet mee eens was, want dat ze biologie gaf en dat de voortplanting daarbij hoorde. “Nou”, zei de directrice, “dat is absoluut uw taak niet Ik wil dat u daarmee ophoudt” “Maar”vroeg mijn moeder, “wie moet dat dan doen als het niet mijn taak is? Die meisjes zijn nu dertien en veertien, ze moeten toch weten waar een baby vandaan komt en hoe die groeit en over de bevalling?. Over een paar jaar worden ze zelf moeder (we schrijven nog steeds 1963)…” “Ja, dat begrijp ik”, zei de directrice, “maar dat is niet UW taak!” “Wie zijn taak is het dan wel?” vroeg mijn moeder weer.
“Nou, bijvoorbeeld voor de vrouw van een dominee…” zei de directrice van deze OPENBARE school “Voor de VROUW van een dominee?……” echode mijn moeder met een stem die droop van de ironie, waarop de directrice er snel triomfantelijk op liet volgen: “Die zèlf arts is!”
Waarschijnlijk hebben ze jaren gezocht naar de vrouw van een dominee die zelf arts is, want voorlichting hebben de meisjes nooit meer gekregen. Bij ons thuis is het nog steeds een gevleugelde uitdrukking als we over iemand horen die een hele onwaarschijnlijke combinatie van kennis en vaardigheden heeft zoals die logopediste die naast haar praktijk ook nog een bar bleek te bezitten en alle papieren en diploma;s die je daar voor moet hebben…..

Verjaardag deel drie en Ikea

Hij stortte precies in toen de visite kwam. Gelukkig hadden er een aantal mensen afgezegd (er was marathon in Rotterdam), zodat de drukte nog meeviel
Er was een prachtige lieveheersbeestjestaart (hij was heerlijk Lieke!):

Hij kreeg een prachtig brandweerpak, waar hij niet eens van kon genieten, zo beroerd voelde hij zich…..

Hij had het fut niet om de visite open te doen, hij at maar een klein stukje van zijn taart en sloeg zo lusteloos tegen de piñata dat hij bijna niet open ging. Het was echt heel zielig. Daar had hij zich nu zo op verheugd! Daar had hij het nu maanden over gehad!
We hadden al lang geleden in ons hoofd om naar de Efteling te gaan maandag, maar die plannen hebben we maar snel laten varen. Gelukkig hadden we nog niets tegen de kinderen gezegd. We besloten een ander plan uit te voeren, mede omdat hij de volgende morgen wederom weer aardig fit was. Al vanaf vorig jaar zomer heeft hij steeds gezegd: “Als ik drie jaar ben, dan mag ik in het ballenbad bij Ikea!” Hij was nl. geweigerd vorig jaar en Simeon (oudste) mocht wel! Dus wat doe je als je in Zweden woont en je bent in Nederland? Juist, dan ga je naar Ikea!
Wij dus eerst lekker ontbijten voor een prikkie en daarna de kinderen in het ballenbad. Het was echt een hele tijd geleden dat ik met mijn dochter in Ikea was! Heerlijk een beetje struinen bij het speelgoed en handige opbergdingetjes… Na een kwartiertje kwamen we weer langs de ballenbak en we gingen even kijken hoe het met Jesse stond. Hij stond een beetje lamlendig tegen een muurtje te leunen en de juffrouw wilde ons juist oppiepen, want ‘hij wilde bij mama zijn’. We hebben hem meegenomen en in de maxicosi gezet (het meisje zat bij mama op de rug). Die was natuurlijk veel te klein: zijn hoofd stak er bovenuit en zijn benen vanaf halverwege de dijen er onderuit (geen foto). Toch is hij in die houding in slaap gevallen en hebben wij nog de hele benedenverdieping ‘gedaan’ op ons gemakkie, terwijl de oudste zich heerlijk vermaakte in de ballenbak. Ik had bijna nog van alles gekocht, maar dat vond ik toch wel een beetje onzin eigenijk…. Ik heb alleen stof gekocht die bij de rugdrager past en waar ik twee ‘zijtasjes’van ga maken voor mijn dochter. Als ze dan van de zomer weggaat met de kinderen, kan ze flesjes water meenemen en luiers zonder dat ze een aparte tas mee hoeft of ze de wagen mee moet nemen om de spullen te dragen. Want het meisje gaat op de rug. Mijn dochter doet gewoon het huishouden en van alles ondertussen.

afwasmachine uitruimen

Gelukkig lopen de Efteling en Ikea niet weg. Als het mannetje weer beter is (ondertussen is hij beter, maar nu ben ik er niet) en het is geen vakantie in België of Nederland, gaan wij naar de Efteling en we kunnen ook nog naar Ikea als het rotweer is. Komt helemaal goed!

Verjaardag deel 2

Op zaterdag hadden we een heus dilemma. Toen ik nog in Zweden was, had mijn dochter al gevraagd of ik deze zaterdagmiddag en -avond voor de kinderen wilde zorgen en ik had ja gezegd. Mijn dochter had een belangrijk meidenfeest waar ze als schoondochter absoluut niet gemist kon worden en mijn schoonzoon had een tenniscompetietiewedstrijd. Nu was dat normaal niet zo’n probleem geweest, zelfs niet met een half ziek kind, als ik niet woensdag in Overschie het circus had gezien. Er liepen drie olifanten en een stelletje kamelen bijna los daar op dat grasveldje:


Heet leek me leuk om met de vijf grootsten naar het circus te gaan op zaterdag. De baby zou dan vanzelf ook mee moeten, maar dat kon wel. Maar als nu Jesse te ziek was om mee te gaan, dan betekende dat dus dat de oudste en ik ook niet konden. Hij leek weer aardig opgeknapt zaterdagochtend. We hebben even met elkaar overlegd, hem paracetamol gegeven en het erop gewaagd. In de auto naar Overschie viel hij in slaap. Omdat we nog wat tijd over hadden, heb ik hem lekker een uurtje laten slapen. Toen hij wakker werd, was hij echter helemaal niet in orde. Ik had er al spijt van. Maar na een groot glas water, knapte hij zowaar aardig op. Wij naar het circus….

Ik was helemaal vergeten wat voor HERRIE het altijd is in een circus. Er wordt keiharde muziek gespeeld en het licht flitst aan en uit in allerlei schreeuwende kleuren….. pff, wat een belevenis! Het meisje zat ademloos te kijken op schoot of lag in de wagen ademloos te kijken. Ze vond het fantastisch! Toen ze er genoeg van had, heb ik haar in de draagzak genomen en in de p.estherrie heeft ze nog bijna een uur geslapen.Ik heb mijn handen over haar oortje gehouden.Het zieke manneke heeft de eerste helft goed doorstaan, maar na de pauze was het ineens genoeg…. Hij wilde naar de WC om te plassen hoewel hij een luier aanhad en daarna wilde hij niet meer naar binnen. Bij de ingang hebben we door de opening nog naar de olifanten gekeken; hij had ze bijna gemist. Ik was blij dat het afgelopen was, ik was blij dat mijn andere schoonzoon er ook bij was, anders had ik het niet geweten… Gauw naar huis en slapen met die hap. We hadden tussendemiddag al warm gegeten (restjes van de Chinees van gisteren) dus ze konden na een boterham, achter elkaar pijama aan, tanden poetsen, hup naar bed…. Het meisje drinkt eigenlijk nog alleen borstvoeding, maar ze heeft een beetje fles op en wat banaan en ze ging er op slapen! wel werd ze in de loop van de nacht steeds wakker en wilde haar moeder heeeel dicht bij zich hebben, moeder die te veel borstvoeding had zodat ze niet kon drinken waardoor ze nog harder moest huilen, maar dat was niet meer mijn verantwoordelijkheid
En toen was het zondag, toen was hij echt jarig, daar had hij al maanden naar uitgekeken. Hij was heel redelijk toen hij wakker werd! Maar ja, je weet niet hoe hij zou zijn om drie uur als de visite kwam. Traditie in ons gezin is de versierde beschuit, dus die mocht niet ontbreken natuurlijk.

kost geen drol, maar staat superfeestelijk...

Natuurlijk moest zijn cadeautje uitgepakt worden voor we naar de kerk gingen. Hier moest eerst even een misverstand uit de weg geruimd worden. De kinderen dachten dat de buurman dit grote cadeau had gegeven., omdat hij het kwam brengen op vrijdag.

Hij had het echter alleen maar in ontvangst genomen, omdat we de post niet hadden gehoord. Wij hadden dit echter al weken geleden hier besteld en laten toezenden. De stal werd meteen in gebruik genomen door de dieren allemaal OP het dak te zetten, want dan konden de auto’s er in, logisch toch?

Verder ging het de hele ochtend goed in de kerk, hij heeft ook nog getracteerd in de kinderkamer. ‘s Middags om drie uur kwam de visite.
Wordt vervolgd…

Verjaardag

Toen zijn grote broer twee maanden geleden vier jaar werd, gaf hij geen krimp. Hij liet hem zijn cadeautjes zelf uitpakken, hij liet hem de deur open doen als er visite kwam, hij liet hem alle eer. Toen die verjaardag voorbij was, begon hij over zijn eigen verjaardag. 3 jaar is een hele leeftijd. Het is de eerste verjaardag die de kinderen bewust meemaken, waar ze naartoe leven….. Dat is ook de reden dat ik altijd in ieder geval probeer naar de verjaardagen van kleinkinderen te komen als ze drie worden. Afgelopen zondag was het zover. Hij had van te voren al helemaal besteld hoe het ging worden: Hij wilde veel visite (lees cadeautjes), hij wilde een lieveheersbeestjestaart, hij wilde een piñata die werd vastgehouden door matthew (vriend van de familie). Toen ik de donderdag ervoor ‘s avonds bij hun aankwam, trof ik hem zo aan:

slapend in de box

Terwijl zijn vader de oudste naar bed aan het brengen was, was hij in de box in slaap gevallen. Hij heeft hem toen maar laten liggen om een drama te vermijden (verstandig). Het leek er even op dat hij ziek zou worden, maar de volgende morgen was hij weer kiplekker. Hij heeft nog meegeholpen met mixen van zijn taart en wat gespeeld…..tot een uur of een. Hij kreeg rooie wangetjes en waterige oogjes, koorts dus. Tegen de regels in mocht hij een filmpje op TV zien en dat zag er zo uit:

Hoopje ellende op de bank. Hij doet zijn best om niet in slaap te vallen....

Toen kreeg hij ook nog diarree. Nu is diarree altijd verschrikkelijk, maar voor een jongetje dat net enkele weken helemaal zindelijk is, is het natuurlijk een afschuwelijke vernedering om weer een luier aan te moeten… Ik was verder vrijdagmiddag weg om even in te slaan en ik kwam terug met chinees. Dat is zo’n beetje traditie. Normaal worden de chinees en ik door hem met gejuich ontvangen, maar nu wilde hij alleen maar kroepoek eten. Vrijdagavond is de date-night van zijn ouders en als ik er ben, pas ik dan op. Deze keer besloten ze om maar thuis te blijven om gezellig met zijn drieën een DVD te bekijken. Het mannetje wilde alleen maar aan zijn moeder hangen, dus die kwam er ook bij. De oudste had al snel door dat zijn broertje beneden bij de groten zat, dus die kwam er ook bij. In plaats van met zijn tweeën gezellig uit, zaten ze dus nu met hun (schoon)moeder en twee kinderen opgescheept! De jongens mochten allebei in het grote bed slapen tot pappa ze zou overleggen. Mamma ging nog even het meisje schommelen (haar wiegje staat aan het voeteneind en je kan met je teen schommelen) en viel prompt ook in slaap.

Wordt vervolgd

Grote gezinnen

Al vanaf heel jong ben ik gefascineerd van grote gezinnen. Toen ik klein was, hadden we in de stad eigenlijk alleen de grote gezinnen in ons katholieke volksdeel en soms bij wat we noemden ‘de a-socialen. Reformatorische grote gezinnen kende ik eigenlijk niet. Schuin achter ons woonde een katholiek gezin met 16 kinderen. In die tijd werd er nog maar net aan geboortebeperking gedaan door de ‘progressieven’ en werd geboortebeperking ineens tot norm verheven. Het hebben van veel kinderen werd gezien als het hebben van weinig zelfbeheersing van de man of van disrespect van de man t.o.v. zijn vrouw en moeder van zijn kinderen. Nog toen ik al ver in mijn tienerjaren was (ik denk dat ik 18 was) , vertelde een klasgenootje van me dat een buurvrouw van hun met 42 jaar nog in verwachting raakte en dat ze zich doodschaamde ‘natuurlijk’ voegde ze eraan toe. Toen ik vroeg waarom dan, zei ze: “NOU, je laat een man toch niet aan je lichaam komen boven je veertigste!” Voor mij was dat volstrekt nieuwe informatie, maar blijkbaar was ik de enige. Later kwam er ook het argument bij dat je een negatieve bijdrage aan de wereldbevolking leverde en dat de armoede erdoor in stand gehouden werd. Nog later kwam het argument dat je als vrouw je niet kon ontplooien als je veel kinderen kreeg en nu wordt er zelfs gezegd dat een vrouw die een groot gezin heeft, daardoor haar eigen talenten en mogelijkheden in haar gezin steekt in plaats van in de samenleving. Hoe scheef kan je redeneren, net alsof een moeder die haar kinderen opvoedt tot nuttige leden van de maatschappij niet al haar talenten ten nutte van die maatschappij gebruikt.
Toen ik in de leeftijd van kinderen krijgen was, was het ideaal als volgt: Je werkt door tot je je eerste kind krijgt en daarna blijf je thuis, vervolgens krijg je twee jaar later de tweede (liefst in de volgorde jongen-meisje). Vervolgens bleef je thuis tot de jongste naar de middelbare school ging en dan kon je proberen wat te werken……. Ouders die werkten met kleine kinderen werden als egoïsten gezien, die van twee walletjes aten. Dat konden nooit goede moeders zijn. Je werd elegant uit het gilde der moeders gestoten. Maar dat is de discussie werkende moeder/thuisblijfmoeder en daar zal ik het een andere keer over hebben.
Echt grote gezinnen komen tegenwoordig bijna alleen maar voor bij reformatorische mensen. Het katholieke volksdeel is massaal overgegaan op een kleiner gezin. Hoewel de trend de laatste jaren van twee naar drie kinderen is verschoven nadat die een tijdje ook bij 1-kind-gezinnen heeft stilgehouden
, is het hebben van vier kinderen tegenwoordig al een groot gezin. Als je lid wilt worden van de club van grote gezinnen, moet je in ieder geval minstens vier kinderen hebben……
Ik heb al jaren een vriendin met 13 kinderen en ik vond het altijd heel gezellig daar. Ik kan daar vreselijk van genieten, van die geordende chaos, net een feestje. Vorige week was ik bij haar en haar gezin, mede om haar en haar gezin te ontmoeten.We zaten met 15 man aan tafel. Ik had beloofd om het toetje te maken. Het was ijs met warme chocoladesaus (zelfgemaakt) en slagroom. Er hielpen heel wat kinderen mee en er keken er ook nog een paar toe…

Iedereen die mij een beetje kent, weet dat ik met volle teugen geniet van zo’n koppeltje kinderen om me heen…. Ik zei het nog: “O, wat vind ik dat gezellig, zo’n groot gezin!!”, waarna ik een stap achteruit deed en prompt over een kind struikelde. Dat was met een schaal slagroom in mijn handen….. Ik kreeg het voor elkaar om
-1. het kind niet plat te vallen maar mezelf erover heen te gooien
-2. mezelf niet te bezeren en
-3. de schaal met slagroom rechtop te houden!!
Hoor ik daar applaus?, mag best…….. Het was niet met het blad met toetjes in mijn hand hoor, maar daarvoor.
Nu al onze kinderen een partner hebben en ik zeven kleinkinderen heb, komt het grote gezinnen-ideaal ook binnen mijn bereik. Toen ik jong was, wilde ik altijd moeder van een weeshuis worden of van een gezinsvervangend tehuis. Helaas heb ik daarvoor de verkeerde man gekozen, hij is meer een loner, en -hoeveel hij ook van de kinderen en kleinkinderen houdt- hij is iemand die in stilte opbloeit. Ons huwelijk werd steeds beter naarmate er meer kinderen het huis uit gingen. Nu is het weer zoals het was toen we net getrouwd waren, alleen wat bedaarder…..
De vooroordelen tegen het grote gezin bestaan nog steeds, maar wetenschappelijk onderzoek en de loop van de geschiedenis hebben alle somberaars en azijnpissers grotelijks ongelijk gegeven. De Chinese 1-kind politiek heeft de jongere generatie opgezadeld met een heleboel voorouders per kind. Een jong chinees echtpaar heeft met zijn tweeën 12 voorouders om te onderhouden (4 ouders en 8 grootouders). In gebieden waar veel kinderen wonen, wordt veel meer innovatie en creativiteit gevonden. Kinderen die in een groot gezin opgroeien leren om te delen en om niet alles te kunnen krijgen. Ze leren zich te vermaken met ‘niets’ in plaats van duur, ruimteverslindend speelgoed. Dat is goed voor de creatieve denkontwikkeling. Ze leren meehelpen en medeverantwoordelijkheid dragen voor het hele gezin. Ze leren bovendien – en in mijn ogen is dat vooral goud waard – dat ze ergens bij horen, dat ze een onwrikbaar deel uitmaken van een groter geheel. Natuurlijk heeft een groot gezin ook nadelen. Het delen kan voor sommige kinderen zeer nadelig zijn , als ze een broer of zus boven zich hebben die zich alles toe-eigent, je kleding jat en uitlubbert b.v. Zulke problemen komen trouwens ook in kleine gezinnen voor, maar dan kun je er als ouders makkelijker een stokje voor steken, lijkt me.. In ieder geval: ik geniet altijd mateloos als ik in een omgeving ben met veel kinderen en ouders op een hoopje.
Iedereen heeft het recht om te kiezen wat hij/zij wil, dat vooropgesteld. Voor een aantal mensen is een groot gezin geen optie, voor een aantal mensen is kinderen zelfs geen optie. Als nu eens iedereen ophoudt om met een scheef oog naar anderen te kijken en gewoon zich volledig concentreert om van zijn eigen situatie en relatie het absoluut beste te maken, zou het er veel prettiger aan toe gaan in de wereld.
Ik heb in ieder geval genoten vorige week van kinderen, en kleinkinderen en van de kinderen van een ander!

Teruggekomen in de zweedse lente.

Er volgen nog foto’s en smeuïge Hollandse verhalen, maar nu even niet. Leo komt om kwart over acht uit Egypte en ik ben net thuis. De natuur hier is wel wat minder ver, maar echt niet veel. Mijn eerste tulpjes staan bijna in bloei en de bomen hier hebben bijna blaadjes…..
Goeie reis gehad, paling, kroketten en stroopwafels voor de buren meegenomen. Volgende week zijn we waarempel weer in Nederland, maar dan komt Leo met de auto en ik rij natuurlijk met hem mee terug. Hij heeft een workshop, net over de grens bij Groningen. Ik zou eerst helemaal mee gaan met de auto, maar ik heb mijn eindexamen zweeds woensdagmiddag. Dat is een nationaal examen….. Hij moet er woensdagavond al zijn en gaat dus dinsdagmiddag om een uur of vier weg, anders moet hij 1100 km. op een dag rijden en we gaan ons niet meer druk maken om verdere longontstekingen te vermijden. Ik ga donderdagochtend met het vliegtuig naar Nederland en dan komt hij donderdagavond naar Rotterdam en dan blijven we nog een paar dagen. 2 mei moeten we weer terug in Zweden zijn, want dan heeft Leo een conferentieweek of zoiets. OK, in haast geschreven, rest volgt….