Ondeugende kinderstreken deel 3: Bijdehandje

Als kind was ik een weglopertje. Als er maar ergens een deur openstond of een hek, dan was ik weg! Ik klom ook over ons tuinhek als ik de kans kreeg tot mijn moeder me vastbond aan een touw met een handdoek om mijn middel.Ik wilde altijd van alles zien, vond ALLES interessant. Mijn ouders zijn me wat keren kwijt geweest dat de hele buurt aan het zoeken was. Na een paar uur zat ik dan bijvoorbeeld helemaal verdwaasd op een schommel in de speeltuin met de afdruk van takjes in mijn wang. Als mijn moeder dan vroeg waar ik was geweest , zei ik “In het bos”. Dat was heel knap van mij, want in Sportdorp was in de verste verte geen bos te bekennen. Ik was dan in slaap gevallen onder een paar struiken. Ik weet het nog. Die struken stonden in een strook groen van misschien 3 meter breed tussen de lagere school en de kleuterschool en ik had naar de kinderen van de kleuterschool gekeken die buiten speelden en was in slaap gevallen.
Het verhaal wat ik wil vertellen is van dat ik een keer met de bus was meegegaan. Ik stond toevallig bij de bushalte toen hij er aan kwam en ik ben ingestapt, zo makkelijk was dat. Ik denk dat ik een jaar of drie was. Ik vond het heerlijk om met de bus te gaan. Dat deden we niet zo vaak. We fietsten of liepen meestal. De bus reed van sportdorp (Rotterdam-Zuid) naar de Hillevliet. Ik zat dus heerlijk in de bus en keek naar buiten. Ik kende een groot deel van de route, want mijn oma woonde daar in de buurt. Op een gegeven moment waren we bij het eindpunt en ik stapte nog steeds niet uit. De chauffeur begreep toen dat ik niet bij iemand hoorde en heeft me mee teruggenomen naar Sportdorp. Omdat ik zo vaak al was weggelopen had mijn moeder een touwtje om mijn hals gedaan met een briefje waar mijn naam en adres op stond. Twee dames brachten me thuis op verzoek van de chauffeur. Ik weet nog dat ik tussen hen in liep aan de hand met gestrekte armen , zo klein was ik. Terwijl we zo liepen zei de ene dame tegen de andere: “Wat een bijdehandje hè?” “Ja zeker een bijdehandje”, zei de andere. Ik liep daar en keek van de ene hand naar de andere aan het einde van mijn armen daar omhoog en dacht: “Zou dat nou betekenen dat ze me bij de hand hebben? Vast niet, het betekent vast iets anders.” Maar WAT het dan betekende, dat begreep ik niet. Al met al was ik een uur weggeweest. Mijn moeder was aan de was en had me nog niet eens gemist! Ter verdediging moet ik wel zeggen, dat er in die tijd nog bijna geen auto’s waren en dat het heel veilig was om kinderen buiten te laten spelen. Dat kan je je nu toch niet meer voorstellen…. Later die dag, toen ik mijn moeder vroeg wat bijdehandje betekende, moest ze lachen. Ik kan me niet herinneren of ze het ook heeft uitgelegd……….

About these ads