"Dames, drie rijen!!!!"

Niet voor niets is al haar derde boek/(zijbalk) onlangs uitgekomen. Ze schrijft heel leuk en vermakelijk. Laatst had ze een logje over smartlappen(zeikliedjes, 4 dec.) Sinds ik bij van Melle de snoepfabriek heb gewerkt in de vakantie, heb ik een heel eigen leefwereld bij het horen van smartlappen.
Ik was 15 denk ik en ik ging in de grote vakantie een paar weken in de snoepjes- en suikerwerkfabriek werken. Er ging een wereld voor me open kan ik jullie wel vertellen. Die meiden hadden al een heel leven achter de rug met hun zestiende. Ik heb daar uitdrukkingen leren zeggen waarvan ik de strekking absoluut niet begreep. Ik ga ze hier niet herhalen want nu begrijp ik de strekking wel, behalve de absotuut allermildste “Jij?. Jouw moeder heeft jou door de WC gespoeld en je nageboorte aangekleed!” Dat soort uitdrukkingen hoorde je absoluut niet op het ‘Montesseurilyceum” waar ik op zat. Ook het fabrieksleven zelf was een heel nieuwe ervaring voor me. Op een gegeven moment stond ik aan de machine die pepernoten uitspuugde en ik moest ze in zakken scheppen. Dat kon ik goed zo moeilijk is dat tenslotte niet. Toen moest ik naar de WC, eerst nog even gewacht en aan iemand gevraagd of ik naar de WC kon, maar daar kwam niet echt antwoord op. Dus ging ik op een gegeven moment gewoon. Toen ik terugkwam, kreeg ik op mijn kop, iedereen in paniek, pffff. Ik had niet naar de WC gemogen; ik had moeten wachten tot ik afgelost werd….. Het schijnt dat de pepernotenmachine verstopt dreigde te raken.
In ieder geval over die smartlappen. Picture this: een lange lopende band met aan twee zijden vrouwen die de koekjes die er op liggen in blikken doen. Het zijn grote vierkante blikken. Er komen drie lagen koekjes boven elkaar van vier rijen.In die tijd werden nog koekjes in de winkel afgewogen. Als het blik een kilo woog, kon het dicht. De vrouwen die de koekjes in blikken doen, het zijn er ongeveer 20, vullen het blik bovenin niet helemaal vol. Ze zetten de blikken op een andere band en daar zitten twee vrouwen de blikken te wegen, halen er wat koekjes uit,vullen wat koekjes aan als het moet en geven tegen de vrouwen aan de lopende band door hoeveel rijen koekjes ze op de bovenste laag moet inpakken, soms drieenhalve rij, soms drie rijen als de koekjes wat zwaarder zijn uitgevallen. Het gewicht van de koekjes schommelt blijkbaar enigszins. Alle vrouwen zingen.
Ook de liedjes, die zij blijkbaar allemaal kennen, zijn voor mij compleet nieuw. Met een huilerige stem zingen ze: “Aàààààchter in het stille klooster, klopt een ààààrme moeder aan” Ineens roept een van de weegsters: “Dames, DRIE rijen!!” Even valt het lied uit het ritme, maar al snel gaan ze weer door. “ligt mijn Zooooon hier zwaargewond soms?” Weer wordt het ritme gestoord doordat er nu iets dringender wordt geroepen:”Daaames DRIE RIJEN!!” Even is iedereen van zijn apropos, maar al snel hervinden ze hun stem en melodie. “En in tranen valt zij neder. Dehelf voor mij en hem een graf” Ineens klinkt het in onvervalst Rotterdams keihard: “DAMES!! DRIE RIJEN, ANDERS PLEUR IK DE HELE ROTZOOI TERUG OP DE BAND!!!!!”
Dat zijn mijn herinneringen aan smartlappen. Als ik ooit weer eens smartlappen hoor, kan ik een glimlach niet onderdrukken en zie en ruik ik weer die oude snoepjesfabriek naast het Feijenoordstadion.

About these ads