Alles voor de punten…..

Leo en ik zijn echte potters. We bewaren ALLES! Daar hebben we de gebruikelijke excuses voor: “kan ik nog wel eens nodig hebben, het is nog niet kapot, als ik weer aankom kan ik het weer aan, als ik weer afval kan ik het weer aan, volgende zomer ga ik het wèl dragen, het is een erfstuk, mijn oma/opa heeft het zelf gemaakt, de kinderen moeten toch íéts hebben om mee te spelen als ze komen (ja, maar niet een hele kast vol toch?)” enz. enz. enz. Toen we naar Zweden gingen verhuizen, heb ik een hele strenge selectie gemaakt, dus we zijn al een heleboel kwijt. Daarvoor hadden we ales bewaard wat ons huis was binnengekomen. Zo hadden we 20 jaar kerstkaarten in huis bijvoorbeeld. Als kind speelde ik altijd met de ansichtkaarten bij mijn oma, maar dat wordt tegenwoordig niet meer gedaan… Ik had een primus die nog van mijn moeder was geweest toen ze als meisje voor het eerst ging kamperen, nou ja: vul maar in, ik had het.
De huizen in Zweden hebben allemaal veeeeeel bergruimte. Ten eerste hebben ze hier ruimte genoeg en ten tweede moet je veel bergruimte hebben om de winterspullen in de zomer en de zomerspullen in de winter kwijt te kunnen. Maar een huis met 5 kamers met allemaal minstens1 kast, een grote woonkeuken met plenty bergruimte, een grote serre, een dubbele garage met schuur erachter, een houthok, een speelhuisje en een logeerhuisje voor twee mensen, is echt meer dan genoeg om al je spullen kwijt te kunnen. Het is meer dan genoeg om alles wat je huis binnenkomt, daar ergens op te bergen. So far so good, ik denk dat jullie het plaatje wel een beetje rond hebben.
Wij willen volgend jaar aan het eind van de zomer ons huis verkopen en terug naar Nederland verhuizen. Daarvoor wachten nog drie operaties (Leo heeft vandaag gehoord dat zijn prostaatprobleem niet met medicijnenkan worden verholpen en dat hij dus eerst geopereerd moet worden daaraan voor zijn niertransplantatie) en de daarbij behorende herstelperiode als het allemaal goed gaat…….. Ik wil dus het huis voor een groot deel opgeruimd hebben, zodat het qua verkoop goed oogt en dat we niet een hele zooi naar Nederland mee terug nemen op een driekamerappartement of dat we met een verhuzing in zicht en ziek, zwak en misselijk die hele zooi nog moeten uitzoeken. Via haar kwam ik in contact met deze website. Nou heb ik altijd een beetje moeite met zo’n groepsgebeuren. Ik pas niet goed in groepen, ik ben meer een individualist. Ik krijg daar faalangst van. Met die groepen voor de lijn en mij is het ook nooit goed gekomen. Als er druk op mij gezet wordt, zo van: “kom op WE hebben afgesproken dat….” ben ik meestal al weg. Ik wil wel graag opruimen, maar, nou ja, ik had dubbele gevoelens. Dus heeft mijn vriendin heel braaf alle mailtjes geforward en deed ik ‘voor spek en bonen’ mee zolang. Maar het is heel LEUK! Na een aantal dagen kreeg ik een beetje overzicht over hoe ik het zelf kon aanpakken en ik had zelfs een paar keer, dat ik dacht: “Eigenlijk moet ik daar ook eens beginnen met ruimen” en dan was er de volgende dag een mailtje waar dezelfde suggestie gedaan werd. Ik kreeg ook een beetje een idee hoeveel dingen ik inderdaad weg zou kunnen doen in de maand october en toen heb ik me toch maar opgegeven…….
500 punten moet ik halen en ik heb er al 400 ruim. Dat zoiets simpels als het halen van punten me nu over de streep heeft getrokken, verbaast me, maar het werkt echt! Ik kijk nu met hele andere ogen naar alle spullen. Ik heb al zeven ongeopende pakken maïzena uit 1999 weggegooid en een pak Koopmans broodmix uit 2005. Moet je nagaan, dat heb ik hierheen meegenomen en dat zou ik dan weer mee terugnemen! Ja, ik hoor jullie lachen! Toch is zoiets een hele grote stap voor mij. Ik heb een hele stapel oud en te groot ondergoed tot lappen verknipt en die gooi ik nu weg als ze vuil zijn.Ik heb glazen weggegooid, goede glazen maar dan in de vorm van een laars. Ik heb twee dekbedden weggedaan en nog kunnen hier 8 mensen slapen als het moet. Mijn twee dekens, prachtige wollen effen dekens, heb ik nog niet kunnen wegdoen, maar nu dacht ik om het misschien aan een bedelaar te geven, die zijn er hier genoeg in Zweden.
Ze had een leuk mailtje over loslaten en dat sommige mensen niet meer kunnen loslaten zodra ze iets in handen hebben. Dat heb ik ook bij mezelf geconstateerd. Gisteren kreeg ik een doosje in handen waar zes kleine glazen schoteltjes in zitten. Dat gebruikte je vroeger om je glaasje bowl op te zetten of om pinda’s of een chocolaadje op te leggen als je iets te drinken kreeg. Die schoteltjes zijn van mijn oma geweest, bij mijn moeder terechtgekomen en nu bij mij. Ik heb ze, in de vijf jaar dat ik hier woon, nooit gebruikt ik wist niet eens meer dat ik ze had! Ik keek ernaar en dacht: “Die doe ik weg”, maar toen ik het in handen kreeg kwamen al die herinneringen boven van verjaardagen bij mijn oma met kersttakken aan de muur en gekleurde lichtjes (mijn oma was 23 dec. jarig) en advocaatjes met slagroom en de broers en zussen van mijn oma en opa…….. Toch heb ik het nu in de doos gedaan die naar de Second Hand shop gaat. Haar voorstel is om als je iets moeilijk kan loslaten als je het eenmaal beet hebt, om iemand anders het tevoorschijn te laten halen en jou te laten beslissen of je het wil houden of wegdoen zonder dat je het aanraakt. Dat is een zinloos advies in mijn geval, want Leo wil HELEMAAL NIETS wegdoen…. De meest lelijke ouwe meuk van cadeautjes die hij 25 jaar geleden heeft gekregen op lezingen en buitenlandse werkbezoeken staat hier opgepropt en verschrikkelijk veel stof te verzamelen… Ik heb de moed nog niet gehad om aan zijn spullen te beginnen en de confrontatie aan te gaan en dat is ook nog niet nodig. Ik ben nu in de keuken bezig en moet nog 6 laden, daarna heb ik de spullen in de badkamer te doen, ik moet nog boeken uitzoeken en toen ik vanmorgen in de auto wilde stappen, viel mijn oog op een prachtige verzinkte, onverwoestbare SNIJBONENMOLEN in de garage die ik blijkbaar mee heb genomen hier naartoe!!! Vroeger hoorde een snijbonenmolen tot een waardevol onderdeel van de uizet. Tegenwoordig snij ik driehoekjes van de snijbonen en ik maak ze al helemaal niet meer in ….o, waar zijn de tijden van de blote kindertjes in het gras? (snijbonen met witte bonen ingemaakt) De snijbonenmolen is van mijn oma geweest en ik heb de beste herinneringen aan het samen snijbonen snijden en inmaken. Het is echter een groot, onhandelbaar ONDING en ik wil hem beslist niet mee naar Nederland nemen. Dat ga ik ook niet doen, maar ik heb hem nog niet aangeraakt………

Elk nadeel hep z’n voordeel

We hebben best een drukke zomer gehad. Daar ga ik allemaal nog niet meer over loggen. Wat ik vandaag met jullie wil bespreken, is het crashen van mijn computer, zomaar terwijl ik een reactie op Facebook aan het typen was en het was niet eens een rare reactie Ik kreeg een waarschuwing dat Facebook gesloten werd, ik kreeg een waarschuwing dat Internet afgesloten werd, ik kreeg een waarschuwing dat het programma gesloten werd en toen werd alles zwart. Toen ik hem weer opstartte, bleef hij grijs….. niks, niks niks. Ik wist meteen dat het ernstig was. Moet je weten: er zaten 7000 foto’sop en zeker 50 documenten van lessen, toespraken en verslagen van vergaderingen enz. EN IK HAD GEEN BACKUP GEMAAKT!!! Stom stom stom, maar ja: te laat….. Na overleg met de Technicus, stuurde hij via Leo’s computer en een stick waar ik dat op kon zetten, een herstelprogramma. Als dat een dag of twee erop zou staan, zou die het waarschijnlijk wel weer doen. Niks hoor: na twee dagen had hij 5% van de files gerepareerd en kwam hij geen % meer verder. Goede raad was duur. Zij wonen drie uur rijden bij ons vandaan en ik had al zoveel gereisd in de zomer. Uiteindelijk hebben we de computer gewoon met de post gestuurd en hij heeft hem opengemaakt.
Ondertussen besloot ik eens naar het garantiebewijs te kijken. Ik had hem ongeveer twee jaar geleden gekocht en hij had twee jaar garantie, dus het zou er om spannen. Het was 10 augustus dat ik hem vond en op het garantiebewijs stond 12-08-08. Ik dus meteen de volgende dag naar die zaak. “Ja” zeiden ze ” de garantie is eigenlijk verlopen, maar we zullen het wel even toch opsturen, wantals het zo rond de dagen is, willen ze er toch nog weleens een nieuwe schijf in doen” Toen ik hem erop wees dat de garantie nog niet was verlopen, bleek maar weer eens hoe Hollands we nog steeds denken. In Zweden schrijven ze de data andersom: ze beginnen bij het jaartal, dan volgt de maand en tenslotte volgt de dag…… Ondertussen had ik de computer al opgestuurd, maar dat was geen probleem. Dan moest hij maar naar de El Giganten daar gaan met de computer en dan zouden ze er een nieuwe schijf in zetten…..
De technicus is er zeker twee weken mee bezig ge weest, maar de uitslag was fantastisch! Hij heeft 66% van de bestanden gered en dat waren vnl. de foto’s. Bijna alle documenten zijn weg of nu niet meer te openen, maar de meeste foto’s zijn gered. Nadat hij alles eraf had gehaald wat er eraf te halen was, heeft hij hem bij El Giganten ingeleverd en die hebben er een nieuwe harde schijf in gedaan en hem naar mij opgestuurd. De foto’s stonden helemaal niet meer in mapjes, maar kris kras door elkaar en nu ben ik dus aan de grote taak begonnen om alle foto’s opnieuw te classificeren op onderwerp en binnen het onderwerp op datum.. Het is nog niet klaar, maar ik ben een heel eind gekomen. Het leuke is, dat ik weer foto’s ben tegengekomen waarvan ik niet eens wist dat ik ze nog had en ook hoe kinderen veranderd zijn in de loop der jaren. Ik heb, laten we zeggen, door 50 fotoalbums gebladerd. Jullie kunnen dus de komende tijd fotologjes verwachten over allerlei onderwerpen. En omdat ik zooo blij ben dat ik allerlei foto’s heb, volgen er hier een paar waar ik vooral verrukt van was.

mei 2009 15 maanden oud, nog in het huis in Puttershoek
2009-05-31_18.43.54
en nu met zijn kleine broer die dezelfde leeftijd heeft als hij toen…
DSC_0640
2006 met het vest dat ik uit Praag voor haar had meegenomen..
2006-11-20_15.39.03
en hier in gesprek met een lief klein nichtje
2014-01-20_13.25.49
Nog twee, omdat het verschil zo groot is.
2009-11-26_13.39.00

en nu

DSC_0539

Als mijn computer niet gecrashed was, had ik nu niet al die leuke foto’s bekeken en had ik een behoorlijke indeling niet gemaakt.
‘Elk nadeel heb z’n voordeel dus

Niets menselijks is mij vreemd….

Eigenlijk vond ik mijzelf iemand die geen vooroordelen had. Ik heb gewoon niet de neiging om het gedrag van een persoon op een hele bevolkingsgroep af te schuiven. Ik leg niet zo snel een stigma op iemand….
Zoals de meesten van jullie wel weten, ben ik aan het afvallen (18 kg. op dit moment, maar dat terzijde) en ik ben tevens hevig aan het trainen en zwemmen (en wandelen bij ons in het bos met een snelheid van 5.2 heuvel op heuvel af, maar dat terzijde). Ik heb het allemaal zelf een beetje bedacht hoe ik het meest effectief train, maar ik was er natuurlijk niet zeker van of ik het ook goed deed. Toen ik dus op een gegeven moment een foldertje in handen kreeg met een aanbieding van 6 lessen van een persoonlijk begeleider in een klein groepje van vijf met allemaal een eigen programma, besloot ik om het er een keer op te wagen en het geld ervoor uit te geven. De persoonlijk begeleider bleek een blonde Viking-kleerkast te zijn van een jaar of 23 met een weliswaar kanp, maar verder nogal dom gezicht. Ik had er al meteen spijt van!
We hadden eerst een persoonlijk gesprek waarin hij vroeg wat ik wilde bereiken en waarom. Hij testte wat dingetjes, so far so good. Nu moeten jullie eerst weten, voor degenen die mij nog nooit gezien hebben, dat ik nogal …ehm… levendig praat en gebaar. Ik weet uit ervaring dat er mensen zijn die denken dat ik ruzie aan het maken ben als ik dat doe. Voor Zweden, met hun flegmatieke, gelijkmatige gedrag, ben ik een soort tijdbom soms, die ieder moment kan ontploffen. Ik vertelde dus tegen Samuel dat ik een gevoelloos stuk heb in mijn linkerbeen en of hij misschien wist of dat ernstig was en waar dat vandaan kon komen en ik zag hem afhaken. Hij zou het aan iemand vragen en of ik dan donderdag op de eerste bijeenkomst kon komen. Volgens mij luisterde hij helemaal niet meer. Maar goed, ik had betaald, dus ik was er. We waren inderdaad met vijf meiden. Drie ervan waren jonge, afgetrainde meiden en de vierde was iemand die een jaar of tien jonger was dan ik en duidelijk minder sterk dan de andere drie, maar duidelijk meer getraind dan ik. Na de warming up kregen we ieder ons eigen programma. Ik kreeg een programma met gewichtjes! Het zat heel simpel in elkaar tè simpel naar mijn smaak. Ik kreeg een cyclus van 3×3 oefeningen die ik allemaal 16x moest uitvoeren en een cyclus 3x bijvoorbeeld 16x een gewichtje naar je toe halen, 16x een gewichtje op een andere manier naar je toe halen, 16x een balgewicht van de grond omhoog zwaaien en weer naar de grond laten komen,16x met een elastiek onder je voeten zijwaards lopen en weer terug, 16x de benen strekken en weer buigen terwijl je op een laag bankje zit, zulke dingen. Ik balen als een stekker. Hoe kan je dáár nou gewicht mee verliezen? Nou, ik had het verschrikkelijk mis! Binnen vijf minuten was ik aan het zweten als een otter over mijn hele lijf…… Samuel liep ertussendoor en ik had min of meer het gevoel dat hij aan mij het minste aandacht besteedde. Af en toe liet hij me wel eens vertellen hoe ik het beleefde en dan knikte hij wat en keek weer vaag weg. Maar dan kwam hij de volgende keer en zei: “en als je het nu eens zo probeert?” en dan had hij een nieuw schema geschreven! Het was gewoon een prachtig, simpel, goed in elkaar zittend programma om spieren op te bouwen en gewicht te verliezen. En hij luisterde wèl! Hij was gewoon een beetje Zweeds, daar moet ik soms aan wennen. Ik ben dus van mijn ‘het-is-een-kleerkast-dus-hij-is-dom-en-oppervlakkig-vooroordeel’ afgestapt en toen was het tijd om maar meteen van een tweede vooroordeel af te stappen, nl. dat antirimpel- en andere schoonheidsmiddelen per definitie niet helpen. Toen ik de laatste keer in Nederland was, in september, heb ik via haar kennisgemaakt met de zgn. bodywrap. Als je afvalt, verlies je niet op alle plaatsen evenveel vet. Omdat ik een snee in mijn buik krijg als ik geopereerd word, wil ik daar zoveel mogelijk vet weghebben. De bodywraps beloven dat het vet eronder wordt afgebroken en met de bloedbaan wordt afgevoerd. Het is een kuur van vier pakkingen met speciale kruiden die je op de plaats moet plakken waar je vet wilt verliezen met drie dagen ertussen iedere keer. Voor je begint, moet je de plaats opmeten en dan kijken tussen de eerste en tweede enz. hoeveel centimeter je kwijt bent. Daar ging het bij mij al fout. Ik vergat de eerste keer op te meten en daarna kon ik mijn centimeter niet vinden Ik ben dus begonnen met meten voor de tweede pakking. Voor de zekerheid heb ik ook mijn taille gemeten, hoewel daar geen pakking kwam. Zoals gezegd: ik verwachtte er niet veel van. Maar hier komt het goede nieuws: bij mijn buik ben ik 6 centimeter kwijt en bij mijn taille liefst 11! En dit hoewel ik in die tijd niets in gewicht kwijtraakte. De afgelopen week (het is nu twee weken geleden dat ik de laatste pakking deed) ben ik wel afgevallen, maar ik heb geen centimeters meer verloren bij mijn heupen en taille. Ik gebruik ook firminggel en ik heb het gevoel dat het helpt. Ik ben helemaal om!
Door het overwinnen van twee vooroordelen heb ik de hoop dat ik de wereldvrede een stukje dichterbij geholpen heb. en zo niet, dan heb ik in ieder geval een aantal mensen aan een belegde boterham geholpen En jullie? Wat zijn jullie vooroordelen en doe je er wat aan om ze te overwinnen? Ben benieuwd naar je verhaal….

Dankbaar 5

Dit is het laatste bericht over dankbaar. De andere vier staan in de vorige posts. Het is een regelrechte kopie van het bericht op Facebook eerder verschenen.

Dag 5: Ik ben dankbaar voor het feit dat ik in deze tijd geboren ben en voor de plaats waar ik geboren ben. Zeker ook omdat ik een vrouw ben. Er is een tijd geweest dat ik er niet zo blij mee was dat ik een vrouw ben, omdat je minder rechten hebt, tenminste toen ik klein was, maar dat is helemaal over sinds ik moeder en vrouw van ben. Op de kleuterschool kregen de jongens timmerles en wij mochten leren ramen zmen en met stoffer en blik ‘werken’….Als kind en ook later heb ik er vaak over nagedacht wat er van mij geworden was als ik – pakweg – 1810 geboren zou zijn. De kans groot dat ik niet had leren lezen en met een jaar of tien aan het werk had gemoeten. Mijn oma is van 1894 en moest als tienjarig meisje bij mensen in de huishouding gaan werken Zeven dagen van 6 uur ‘s morgens tot 11 uur ‘s avonds en ik geloof dat ze de zaterdagavond vrij had.
Als ik tot de weinige gelukkige rijken had behoord, had ik misschien wel leren lezen en schrijven, maar ik was op een huwelijk en het voeren van een huishouding voorbereid. De vrouwen hadden helemaal geen rechten, geen stemrecht en geen erfrecht zelfs. Ik vraag me af hoe ik dat gedaan zou hebben met mijn eigenwijsheid. Misschien was ik wel een Virginia Woolf of zo geworden, die getemd moest worden. Ook moet ik er niet aan denken ergens anders geboren te zijn dan in Europa. Moet je je voorstellen dat je geboren wordt in Achter-Indië en dat je dan met je achste trouwt! Of in China en dat je dan je voeten worden omwonden, zodat ze klein zullen blijven. Mijn over-overgrootouders trouwens woonden gewoon in Nederland in Monnikendam,, maar in 1825 werden ze verscheept naar de veenkoloniën en ze hebben hun familie nooit meer teruggezien. Dat is ook zo heerlijk van deze tijd. Stel je voor dat wij naar Zweden waren verhuisd, zeg 30 jaar geleden! Dan had ik hier gezeten in het platteland, waarschijnlijk nog zonder auto, zonder computer, misschien met TV en telefoon, maar errug geïsoleerd natuurlijk. Nu heb ik vrienden over de hele wereld, waarvan ik de helft nog niet eens kende toen ik ging emigreren! Fantastisch toch? Als ik een recept nodig heb, of ik heb een speciale groente of speciale vis gekocht, klik ik even op het Internet en er komen 25 recepten uitrollen. Ik volg quiltcursussen online en bekijk tuinen en bijzondere planten op het www. Mijn kleindochter heeft me vanmorgen nog geskypt dat ze uitzichzelf op het potje had geplast en soms lees ik ze voor via Skype. De kinderen maken hun verjaardagscadeautjes open op Skype en kunnen meteen bedanken. Nee, ik vind het een heerlijke tijd. Dankbaar ben ik dus voor het feit dat ik in deze tijd geboren ben en in West-Europa.
Dit waren mijn vijf dagen dankbaarheid. Nu moet ik een aantal mensen nomineren. Ik nomineer Wendy Colpa, Nel Hofstra (als het gaat hoor Nel!) Lieke van Wermeskerken en Galina Erkamp. Dat zijn er vier, dus als iemand waar ik niet aan heb gedacht graag over dankbaarheid wil schrijven, GRAAG!!

Dankbaar 4

Waar ben ik dankbaar voor, eerder gepubliceerd op Facebook.
Dag 4:
Ik ben dankbaar voor mijn lichaam, het voertuig van mijn geest. Om nog even in die vergelijking te blijven: het is geen sportauto geworden of een benzineverslindende bolide, maar het is een stevige 4wheeldrive met voldoende ruimte om van alles mee te nemen . Het brengt mijn geest overal waar ik hem wil brengen,zelfs in ruig terrein. In de loop van de jaren zijn er wat krasjes op gekomen en wat deukjes erin, maar hij roest nog niet. Af en toe heb ik banden moeten vernieuwen en olie, maar de motor heeft er nu bijna 3 ton op zitten en hij loopt nog als een zonnetje. Het is heerlijk om gezond te zijn en actief te kunnen zijn, uit te kunnen voeren wat je wil uitvoeren (soms een beetje oefenen). Ik was/ben erg onhandig, maar ik heb in de loop van de jaren toch heel wat dingen kunnen leren. Zo heb ik leren naaien en quilten, ik kan een rijsttafel koken voor 20 man en koude buffetten maken voor 100 personen. Ik kan ,4 uur aan een stuk in de tuin werken, onkruid wieden, aarde storten, water uit de regenton halen en planten begieten met een gieter van tien liter. Ik kan drie uur aan een stuk wandelen (met heuvels en ruig terrein). Ik kan met kleinkinderen de hele dag rondzooien op het strand of in de speeltuin. Dat kan ik allemaal doen met mijn lijf. Dankbaar ben ik voor mijn sterke lijf en mijn gezondheid

Dankbaar 3

Net als gisteren en eergisteren:
“Ik ben dankbaar dat ik het beroep heb kunnen uitoefenen wat bij me past en wat ik altijd heb kunnen combineren met mijn gezin. Als kind van een onderwijzersechtpaar was ik vast van plan om geen leerkracht te worden. Toen ik jong was, werd er bijna nog niet buitenshuis gewerkt door de vrouw. Als meisje werd je opgevoed om later een gezin te hebben. Natuurlijk kon je wel naar Middelbare School en je kon zelfs studeren, maar veel meisjes bleven thuis zodra ze waren getrouwd. Mijn moeder werkte toen ik een kind was. Vooral toen ik op middelbare school zat, vond ik dat vreselijk. Dan kwam ik thuis in een koud huis en zat eerst een half uur te bibberen voor de kachel. Toch was ik wel van plan ook een vak te leren, maar ik wilde wel iets kiezen wat ik naast mijn gezin kon doen. Al van jongs af aan, ben ik dol op kinderen geweest. Ik vind het heerlijk dat kinderen alles voor het eerst leren, dat ze nog geen regels hebben, nog geen ervaring van hoe het ‘altijd’ gaat en dat ze onbevangen iedereen tegemoet treden. Ik ben graag in het gezelschap van kinderen. Ik was een jaar of acht toen ik een doof vriendinnetje kreeg. Ik kon aardig met haar communiceren, maar op een dag was ik naar de Diergaarde geweest en ik had op een olifant gezeten! Ik wilde het haar vertellen, maar wist niet hoe. Ik weet nog dat ik toen pas besefte wat een enorm probleem een communicatiestoornis is. Want ik had dit nu alleen met haar, maar zij had dat met iedereen. Dus kondigde ik bij mijn moeder aan, dat ik later dove kinderen wilde leren praten. “Dan moet je logopediste worden”, zei mijn moeder. Want toen ik later een beroep wilde kiezen en ik me oriënteerde, bleek dat logopedie heel makkelijk deeltijds te doen was. Toen ik trouwde in 1969, was het heel gewoon dat je stopte met werken. Als je bij de politie werkte, was het zelfs zo dat je vrouw niet mòcht werken. Je was dan ‘chantagegevoelig’ was de redenering. Maar ik bleef werken (ik was nog geen logopediste, maar werkte deeltijds bij een uitzendbureau. Toen ik vijf jaar later van mijn eerste in verwachting was, was werken tot het eerste kind kwam onderhand ingeburgerd, maar iedere vrouw stopte zodra ze een kind kreeg. Ik bleef doorwerken, maar wel halve dagen. Leo en ik hebben ook nog een tijd allebei halve dagen gewerkt toen de kinderen klein waren. Toen mijn oudste naar de middelbare school ging, werkte ik bij de Mytylschool in Dordrecht. Ik werd letterlijk ziek bij het idee dat mijn dochter thuis zou komen in een koud huis. Bovendien waren er allerlei problemen met de Mytylschool en het bestuur en zo kwam ik met een burnout thuis te zitten. Op een gegeven moment ben ik een eigen praktijk begonnen en dat is de beste beslissing van mijn leven geweest (behalve dan om met Leo te trouwen). Daarna is het alleen maar beter geworden. Ik heb mij gespecialiseerd in Sensorische Integratie (nu heet dat Sensorische Informatieverwerking), ben lezingen en cursussen gaan geven over het onderwerp, rolde in het hoogbegaafdheidswereldje en – vanuit mijn oude revalidatievak – ook in de eet- en drinkproblematiek. Ik had dus een heel breed scala van kinderen (en soms daarna de vaders van die kinderen….) met logopedische problemen die hun oorsprong vonden in een verstoorde sensorische informatieverwerking al dan niet met neurologische problematiek. Het heerlijkst vond ik het om een kind te krijgen
waar een aantal anderen hun tanden al op stuk hadden gebeten, met allerlei problemen die in elkaar zaten alseen grote knoop en dan langzaam die hele knoop te ontwarren en orde aan te brengen. Ik heb mijn tjden altijd zo ingedeeld dat ik thuis was als de kinderen thuiskwamen en het grootste compliment wat ik ooit kreeg was van mijn jongste dochter die – toen een vriendin van mij tegen haar zei dat ik het zo druk had – zei dat ik het helemaal niet druk had, want ik was er altijd! (Dat ze me later bekende dat ze het zo vreselijk vond dat ik ‘s avonds vaak weg was voor een lezing, zullen we er maar niet bij vertellen…) Als er wat aan de hand was met de kinderen of met mijn familie (moeder) liet ik zoveel mogelijk alles uit mijn handen vallen om er te zijn voor hun. Omdat ik gewoon niks verdiende als ik niet werkte en er dus geen baas was die me iets kwalijk kon nemen, vond ik het heerlijk om mijn werk zo te doen.
Dankbaar ben ik dus voor het beroep van logopediste dat ik mijn hele leven heb kunnen uitvoeren, terwijl ik daarnaast een gezin had.

Dankbaar 2

Op Facebook nam ik de uitdagingaan om vijf dagen te schrijven waar ik dankbaaar voor ben. Zo stond het er op voor de tweede dag.
Dag 2:
Gisteren schreef ik dat ik dankbaar ben voor mijn familie.
Vandaag wil ik laten weten dat ik dankbaar ben voor het leven dat ik hier heb. Toen ik 60 jaar werd heb ik een groot feest gegeven om aan te geven dat ik zo min of meer met pensioen ging. Leo was 62 geworden en ging halve dagen werken. Wij zeiden net nog tegen elkaar dat het zo snel gegaan was! Je draait je drie keer om en je kinderen zijn allemaal volwassen en je gaat zo langzamerhand met pensioen. Een van mijn dromen was nog een poosje in het buitenland te wonen. Wij hadden goede contacten met mensen van de Universiteit van Hermosillo Mexico en we hadden halfen half het plan om ons daar een halfjaartje te laten uitlenen, Leo aan de Universiteit en ik aan een school voor autistische kinderen waar ik al een paar keer advies had gegeven als Leo er naartoe moest. We waren zelfs al een cursus Spaans aan het doen voor dat doel. Een week na het feest kwam Leo thuis met de vraag of ik wel zin had om in Zweden te wonen. Zonder zelfs maar met mijn ogen te knipperen, zei ik dat ik dat wel wilde. Hij was gevraagd te solliciteren naar een leerstoel Industriële Ecologie in Zweden. De rest is geschiedenis. Hier wonen we nu in een prachtig huis met 1500 m2 grond waar ik mee kan doen wat ik wil en die ik aan het omtoveren ben in de mooiste tuin van Zweden (wat me niet gaat lukken trouwens, maar proberen kan altijd). Op 100 m. afstand begint het bos met bosbessen, paddestoelen en zelfs cranberries. De herten komen regelmatigvlak bij huis en ik heb al wilde zwijnen, dassen en zelfs een paar keer elanden gezien. Wij, die al bijna met pensioen waren, hebben een heel nieuw leven gekregen. Ik ben een gelukkig mens (alleen zou ik het af en toe wel fijn vinden als Zweden in Zuid-Holland lag)”