Dit is het zwembad waar ik NIET kon zwemmen:

En dat groeide er aan de rand:

Om half elf kwamen ze ons halen. Het busje zat bijna vol en we reden eerst naar Tucson. Dat was alleen al 2 1/2 uur rijden! Daarna moesten we overstappen op een ander busje, dat ook al bijna helemaal vol zat. Leo en ik konden niet naast elkaar zitten. Leo zat helemaal achterin min of meer vastgeklemd tussen het raam en een hele dikke vrouw met haar baby van een week of 8. Ik zat naast de deur en moest iedere keer opstaan als er iemand uit moest. Zo’n reis is een hele belevenis. Je verveelt je geen minuut. Ten eerste was daar de grens. Eerst komen de amerikanen in je busje en controleren minitieus alle paspoorten en voelen in alle handbagage of er kogels in zitten. Vervolgens kom je aan de Mexicaanse grens. Daar moeten alle koffers er uit en opengemaakt en gecontroleerd(zit er zo’n mexicaanse douane in je ondergoed te graaien!). Daarna denk je alles gehad te hebben, maar na een half uur rijden, kom je dan op een plek waar wij een visum moesten aanvragen. De chauffeur ging met ons mee. Eerst een formulier invullen, paspoorten weer laten zien, dan naar een ander loket om te betalen voor het visum, maar eerst moesten we nog dollars omwisselen voor pesos. Toen wachten, wachten, wachten, en eindelijk konden we betalen. Daarna terug om een stempel op ons formulier te laten zetten. Al met al duurde het een half uur. Eindelijk waren we Mexico binnen. Ik moet er ter verdediging wel bijzeggen dat we bij Nogales overgingen . Dat is een van de gevaarlijkste plaatsen van Nooird-Amerika. Alleen al vorig jaar zijn er 1600 mensen vermoord, vnl. maffia-afrekeningen. Ondertussen was het met al die geintjes bij elkaar half vier geworden. Dan is er ook nog altijd de onverwachte stop. Ineens stopt het busje bij een wegrestaurantje annex supermakrt en ierdereen gaat er uit om eten te kopen. Of de chauffeur gaat even tanken. Om een lang verhaal kort te maken: om kwart over zes reden we Hermossillo binnen, maar toen moest hij nog iedereen thuis afzetten. Om zeven uur waren we bij het hotel. Hier hebben we ook een zwembad, maar ik kan alweer niet zwemmen, want het zwembad is in zijn winteronderhoud:

Maar dat is maar goed ook, want: Vakantie? Vergeet het maar! Ik werk me een slag in de rondte.
Daarover een volgende keer.

Phoenix, Arizona, zondag 7 februari, 09.45 uur.
We zitten te wachten op de shuttle naar Hermosillo. Ze zouden er om negen uur zijn. Alles was geregeld en betaald. Om kwart over negen zijn we maar eens gaan bellen. Ze wisten nergens van en ze zouden over 20-25 minuten bij ons zijn. Het is nu een half uur geleden, dus gaan we zometeen maar eens bellen. Ik ben benieuwd of we vandaag nog in Hermosillo aankomen. Jullie horen weer…..

Toen Leo gisteren via Internet probeerde in te checken, kreeg hij het niet voor elkaar. Ik zei tegen Simeon: “Opa zit te balen” Dat vond hij reuze interessant! Hij bleef het maar herhalen en bij navraag , vond hij toch echt dat verder niemand baalde, alleen Opa. Dus zijn we vanmorgen maar vroeg naar Schiphol getogen om daar in te checken. Toen we aankwamen zagen we op de borden staan dat de vlucht naar Philadephia geschrapt was! Er was daar een sneeuwstorm en de luchthaven was helemaal gesloten. Gelukkig kon onze vlucht omgeboekt worden en nu zijn we naar Memphis gevlogen. Ik zit hier op de luchthaven van Memphis op een onbeveiligde verbinding te tikken. De vlucht naar Memphis was erg prettig, moet ik zeggen. We vlogen met Delta en in hun vliegtuigen heb je meer beenruimte en twee stoelen i.p.v. 3 aan de zijkanten. Ik heb maar heel even geslapen en daarna twee films gezien en een heel boek uitgelezen dat we op Schiphol hadden gekocht. Ik weet niet zo goed wat ik er van moet vinden, het heet : De eenzaamheid van de priemgetallen, geschreven door Paolo Giordano Heeft iemand van jullie het gelezen? Ik vind het einde zeer onbevredigend. Ik hou nu eenmaal van een happy end.
Het is hier nu half zeven en in Nederland liggen jullie allemaal op één oor (tenminste dat hoop ik voor jullie).
Langzaam begin ik een beetje in te kakken, maar we moeten nog een uur of vier zo bij elkaar. Het is hier een graad of vier, net als in Nederland dus. Ik heb even het zweedse weerbeicht bekeken en daar vriest het nog stevig, mzar er valt geen sneeuw op het moment. Volgende week donderdag gaat het pas weer sneeuwen. Maar nu naar Mexico!! In de zomerkleren! en badpak!!

Leo heeft een rondje Internet gemaakt en het is raar maar waar: het Hilton hotel Roterdam was een van de goedkoopste hotels voor ons in het weekend. Nu zitten we dus op de achste verdieping van het Holtonhotel met uitzicht op het Hofplein. Toerist in eigen vaderstad.

We kwamen pas half twaalf aan, want ik moest eerst mijn portemonne ophalen op Schiphol die ik toen ben kwijtgeraakt en daarna mijn rijbewijs bij de marechausse en toen hebben we ook nog onze grote koffer daar in de bagagekluis gedaan, want die hebben we pas in Mexico weer nodig.
Toen zijn we de stad ingegaan en hebben in de derde speelgoedwinkel een Legoduplotrein kunnen scoren, al was de trein die we eigenljk wilden, uitverkocht. Daarna nog even bij Donner voor alle kinderen een boekje gekocht, om te kwijlen zeg! Ik zou daar zo mijn laatste geld aan uitgeven! Toen met openbaar vervoer naar Hendrik Ido Ambacht waar we om drie uur aankwamen. Eerst nog een heel gevecht met die verschrikkelijke Metro! Wat is dat klant- en toeristonvriendelijk zeg! Teneerste moet je alleen al daarop afgestudeerd zijn om een kaartje te pakken te krijgen. Ten tweede staat er een rij van 10 minuten voor de enige twee automaten waar je dan zo’n dagkaart kan kopen en ten derde betaal je voor een ritje van Beurs naar Zuidplein E. 4,90!!!!! Niet te geloven zeg! Als we weer terug zijn, ga ik maar eens een pittige brief schrijven aan de RET! De verjaardag was heel leuk. We hebben genoten. Mijn dochter had zelf een taart gemaakt:
Mijn kleinzoon kon na wat oefening (we hebben de kaarsjes wel vijf keer aangestoken):

en na wat verandering van positie:

uitstekend zelf zijn twee kaarsjes uitblazen:

Bedankt voor jullie hartverwarmende reacties bij mijn vorige logje. In Mexico ga ik al jullie logjes lezen, maar nu slapen!!

Koffers gepakt, taxi besteld, morgen ga ik nog een nieuwe zweedse mobiel kopen(de oude laat ik bij mijn dochter achter in Nederland) en dan gaan we vrijdag om 05.15 op weg naar het vliegveld. Eerst een dagje Nederland voor de verjaardag van onze kleinzoon. We logeren in het Hilton hotel in Rotterdam! Dat blijkt erg goedkoop te zijn in het weekend. Dan – zaterdagmiddag – vliegen we naar Phoenix Arizona naar een ander hotel (met zwembad, maar waarschijnlijk geen tijd om het te gebruiken) en de volgende morgen worden we dan gehaald voor de reis naar Hermosillo (5 uur rijden). Leo gaat daar een aantal colleges geven en als promotor bij een promotie aanwezig zijn. Waarschijnlijk ga ik ook wat doen. De vorige keer dat we daar waren (het is nu voor de derde keer dat we daarheen gaan), ben ik bij een autistisch jongetje op bezoek gegaan en heb wat adviezen gegeven aan de ouders. Die moeder wil nu dat ik een lezing geef voor een aantal ouders over zintuiglijke afweer bij autistische kinderen. Als we klaar zijn met werken (waarschijnlijk donderdag) gaan we nog een ruime week op vakantie. We willen naar de Baja California, die ligt aan die kant. Daarna gaan we weer via Phoenix terug. Vroeger vlogen we altijd over Mexico city, maar dit scheelt gewoon $400,– of zo. Bovendien vind ik het leuk om door het land te rijden, dan zie je veel meer. In vroegere gelegenheden gingen we wel met een bus. Dat is heel leuk, die komt door alle dorpjes, dan zie je het echte Mexico. We hebben dan alletwee een rolkofertje mee met wat kleren en ’s avonds was ik mijn ondergoed uit, volgende ochtend droog(ik heb voor de zekerheid wel altijd een extra stel bij me hoor!). De grote koffer met meer kleren, laten we dan achter in ons hotel in Hermosillo en halen dat voor we naar huis gaan weer op. Soms gaat dat fout; dan maakt je koffer een wereldreis. Dat is een ander verhaal, vertel ik nog wel een keer. Ik vind het alleen een nadeel om over de USA te vliegen, omdat je dan als potentiële terrorist drie uur van te voren aanwezig moet zijn.
Omdat we dachten dat we ooit nog wel een half jaartje of een jaartje daar in Hermosillo zouden gaan wonen na Leo’s pensioen, zijn we op spaanse les gegaan bij ons in Puttershoek. Verkeerde taal geleerd, want na een jaar ploeteren, bleek dat we naar Zweden zouden gaan.. Toen ik hier net woonde, kwamen er allemaal spaanse woorden als ik zweeds probeerde te praten. Ik ben heel bang dat er nu alleen maar zweedse woorden tevoorschijn komen als ik weer spaans probeer te praten.
Mijn laptoppie gaat mee, evenals het snoertje van mijn camera, dus jullie kunnen wel wat logjes en foto’s verwachten. Speciaal voor dit doel heb ik het volgende gekocht :

Een super adaptor-stekker die je op alle stopcontacten ter wereld kunt gebruiken! In juni gaan we naar Hong-Kong en dan kunnen we hem weer gebruiken. Alleen moet je dan die bovenste schijf in het modden draaien zodat hij recht tegenover de Hong-Kong-stekker zit. Begrijpen jullie het nog? Zo zit het dus. Ik heb net van Sjoerd gehoord, die hier al een jaar lange zit, dat het nog gewoon winter is als we hier terug komen. Misschien dat ik er dan genoeg van heb.

De foto-s zijn resp. genomen op : 22 december, 2 jan.(alleen de struik), 7 jan., 27 januari en 3 feb. ’s ochtends. Het sneeuwt sinds gisteravond hard. Er zou vandaag nog zo’n 40 cm. bijvallen. Ik ben benieuwd!

Hij vond het echt iets voor op mijn blog en ik vind hem erg mooi: klik

Vandaag heb ik weer verschillende logjes gelezen van mensen in Nederland die genoeg hebben van de sneeuw. Leo kwam vanavond thuis met de mededeling dat de zweden er nu ook genoeg van beginnen te krijgen, maar wij, wij vinden het nog steeds een hele belevenis! Het was hier heerlijk weer vandaag! Vanaf eerste kerstdag was het hier niet meer zo warm geweest. Het vroor twee graden en er was bijna geen wind, wel was het bewolkt en vielen er af en toe wat sneeuwvlokken naar beneden. Ik had werk te doen, want ik moest gate nr 1 (zoals Leo dat noemt) schoonmaken. Die zag er zo uit:

Bengt had bij het schuiven nog een hele hoge berg achtergelaten die een beetje verhard was. Ik zag er eerlijk gezegd wel een beetje tegenop. Maar ik wil morgen weg en dan hebben we twee auto’s nodig. Tot mijn stomme verbazing was het in pakweg 20 minuten helemaal gepiept:

Toen was er wel een hele grote berg ontstaan in de tuin van weggeveegde sneeuw:

Ik was zo trots op mezelf en zo opgelucht, dat ik ook nog maar even overal de sneeuw heb weggeschoven die vannacht was gevallen.(+/- 3 cm.). Toen kwam de post, dus die kon ik ook nog even meenemen. De postbode stopte met zijn autootje en wachtte op me. Toen ik bij hem was, vroeg hij of ik met de buren niet even de sneeuw voor de postbussen kon weghalen, want zijn arm was te kort om vanuit de auto de post in de bussen te doen. Ik dacht: “Wat buren? De buren zijn allemaal aan het werk. Ik doe het gewoon alleen!” en zo geschiedde:

Toen ik klaar was, ben ik nog even aan die kant van de achtertuin gaan kijken. Ik had nl. een paar dagen geleden iets geks gezien. Ik weet nog dat ik van de herfst niet bij de bovenste appels van de appelboom kon. Tegen de tijd dat ik bedacht had om een trapje te halen, had het al gevroren. Maar nu leek het wel of de appelboom veel lager was geworden. Misschien dat de sneeuw en de vorst de takken door had laten buigen. Maar de oorzaak was een andere: De hele stam was gewoon verdwenen in de sneeuw!

Hier heeft nog helemaal niemand gelopen sinds het is gaan sneeuwen. Ik denk dat de sneeuw hier tot je heup of middel komt.
Al met al kan ik julie vertellen dat ik gelukkig ben. Ik wilde wel dat jullie allemaal ook zo gelukkig waren.
En heus, ik beloof jullie echt, Echt, ECHT dat ik het eerlijk zal zeggen als ik er genoeg van krijg. Misschien als ik uit Mexico terug kom…..

Toen ik om 1 uur thuis kwam van boodschappen doen, zag ik dat er zelfs vreemde auto’s waren gekomen! Ze parkeerden allemaal rechts van ons huis waar in de sneeuw parkeerruimte was geschoven.

Een eindje verder was een groot bord :

Er bleken drie circuits te zijn:



En er was ook een finish natuurlijk:

En daar stond hij en als je geskied had kreeg je een medaille. Dat was een kex(pennywafel) aan een lint. Als je niet geskied had, kreeg je warme blåbersoppa. Toen de kinderen hier in november waren, noemden ze de jam blubberjam, dus dit zullen ze wel blubbersoep noemen. Het is een beetje dikke, warme bosbessensap/soep. Best lekker,

Uit de hele buurt waren mensen gekomen.
Zij was natuurlijk ook van de partij, ons kleinste buurkind. Zie je overigens hoe koud dat arme hondje het heeft? Logisch, -20 aan je poten!:

Dan wil ik jullie de volgendeook nieet onthouden: Deze vrouw had een band om haar middel en werd VOORTGETROKKEN door haar hond, die er reuze lol in had:

Om een uur of kwart voor vier(over een half uur is de zon onder) werd het feest binnen bij mijn schuinover-buurman voortgezet:

Goulash-soep (en een beslagen lens, zie je?) met een klodder zure room en op de achtergrond de onvermijdelijke worstjes (lijkt wel Ikea!) met brood.

Verder waren er nog verschillende soorten kaas en bietensalade (zijn ze hier gek op!) en natuurlijk de onvermijdelijke alcoholica. Er was de zweedse variant van Beerenburg en de zweedse variant van glühwein en bier en van alles. Het is voor mij moeilijk iets te drinken te krijgen, want ik drink helemaal geen alcohol. Ze hebben hier heerlijke siropen en sappen van allerlei verschillende vruchten en bessen, maar ze komen nooit op het idee om je dat aan te bieden. Het is meer iets voor kinderen en voor de zomer geloof ik. MAAR ze hadden Jus ‘d orange en daar heb ik het dan maar mee gedaan. De soep en de worstjes en de kaas waren heerlijk. Ik kan nu al de meeste gesprekken voeren en volgen, maar ik ben b.v. niet van de politiek en van de sport hier op de hoogte, dus er ontgaat me natuurlijk toch heel wat.
Gelukkig kwam zij:
mijn hand pakken om de poes te zoeken. Op deze leeftijd verstaan ze nog gewoon nederlands, dus ik kon gezellig met haar praten. We vonden de poes achter de kachel, precies zoals het in sprookjes ook altijd staat.

Daarna ben ik me zo’n beetje in gaan pellen om naar huis te gaan en een beetje te slapen. Enerverende dag, maar uiteindelijk een dikke 9.

Maar eerst nog even dit:
en dit was de achterkant:

Heel mijn garagepad geveegd en dan rij ik SCHUIN achteruit!! Ik was nu wel geconcentreerd, maar ik was zo bang dat mijn spiegeltje de post van de garage zou raken en ik zag dus niet dat ik schuin zat. En ja hoor, alweer vast. Ik wilde dus nog even boodchappen doen voor de wedstrijd begon. Eerst ben ik jankend naar Bengt gelopen(die kerel krijgt de zenuwen van me), maar hij was niet thuis. En toen moest ik denken aan wat Repel op mijn blog geschreven had gisteren en dat ik haar geantwoord had dat ik zo sterk werd van het met tegenslag omgaan. Toen ben ik de auto gaan uitgraven voor zover ik er bij kon dan. Na een poosje zag het er zo uit:
Ik probeerde hem er uit te trekken, maar het ging niet, want onder de auto zat ook nog een heleboel sneeuw en ik kon daar niet bij. Van achter heb ik nog het een en ander er uit geschept, maar ik kreeg hem niet losgetrokken. Toen ben ik maar naar een andere buurman gegaan. Die heeft er karton onder gelegd, nog twee andere buren geroepen en gezamenlijk gebben ze geduwd, terwijl ik gas gaf. En ja, hij kwam los met een beetje een brandlucht en de uitlaat had een gat in de sneeuw gebrand. Ondertussen was het half twaalf en ik ging voor tienen weg. Bovendien was het -24. Ik. Ik heb dus anderhalf uur bij -24 sneeuw geschept en op steeds hogere bergen gegooid. Om 1 uur was ik thuis en de wedstrijd begon ook. Ik had even geen zin, ik moest boodschappen uitpakken, een vuurtje maken en even bijkomen van de kou. Leo belde nog en ik vertelde het hem. Hij zei: “Zo, en dan heb je nu zeker wel genoeg van de sneeuw?” Ik zei: “Nee hoor, ik heb meer genoeg van mij!” Iedere keer dat stomme gedoe! Om een uur of drie ben ik naar het langlaufen gegaan. Daarvoor had ik al enkele kinderen uit de velden zien komen bij mij voor de deur. Ik maak er even een apart logje van.