Geen zin om een logje te schrijven. Hier in Zweden gebeurt niks, ja het sneewt, maar dat is toch niets bijzonders? Het vuurtje brandt, er zitten nu 8 meesjes op de vetbolletjes, soms wel 14, ik heb eten en drinken, mijn computer en telefoon en skype. Bovendien heb ik boeken, en DVD’s. Ik heb nog enkele dozen uit te pakken, maar dan moet ik naar de garage (vijf stappen!) en daar heb ik geen zin in. Ik zit hier aan de keukentafel, kijk naar buiten, kijk naar de computer en geniet. O ja, en ik ben een boodschappenlijstje aan het maken. Niet dat we vandaag boodschappen gaan doen, maar je kan het maar beter hebben. Ik heb ook al een hele lange les zweeds gedaan, dus…… ik ben echt wel goed bezig….Morgen, morgen ga ik iets groots doen, maar nu: cocoonen.

Als je midden in de bossen woont, hout stookt en een kerstboom uit het bos wilt halen, heb je een bijl nodig. Ik ben een beetje ongelukkig met zwaar materieel(toen ik een keer de heg zou knippen bij mijn dochter, had ik binnen vijf minuten het snoer ook afgeknipt), dus ik heb nooit een bijl gehad. Sjoerd heeft me overgehaald een leuk, klein bijltje te kopen. Als je er twee bestelde, zat je precies boven de 600 kroon (60 E.) en dan was de bezorging gratis. Daarvoor heb ik een afspraak in het Zweeds gemaakt (mijn eerste echte Zweedse telefonische afspraak: dat staat hier) . Gisteren zou hij bezorgd worden, want vrijdagmorgen was ik er niet. Ik ben gisteren de hele dag thuis gebleven, zelfs niet even een wandeling gemaakt door de sneeuw, maar niemand, niemand kwam. Vanmorgen heb ik gebeld en ze zou het uitzoeken. Weer de hele dag niks gehoord. Weer een hele dag niet in de sneeuw gespeeld (wel hout gehaald in de schuur, maar dat telt niet mee). Nu kijk ik vanavond nog eens even uit het keukenraam zo naar de voordeur en ik zie ineens een doos staan met een briefje er bij. BIJLTJESDAG!!
Zijn ze niet prachtig?
Een is er voor Sjoerd en die andere is voor mij…..

Morgen ga ik in de sneeuw spelen met mijn fototoestel!

Omdat zij het veel te druk heeft met haar twee kinderen en een cursus die ze in januari gaat geven, doe ik nu toch het logje over appeltaart dat zij zou doen. Toen ze bij me was in november, hebben we verschillende appeltaarten gemaakt van de appels van onze laatdragende appelboom.
Koken vind ik leuk. Laat mij maar een rijsttafel klaarmaken voor 20 personen met 12 gerechten of pompoensoep met een hele gegrillde zalm en een groentewaaier of zo. Ook bruiloften met hapjes en salades voor 100 man, draai ik mijn hand niet voor om.
Met bakken en toetjes maken heb ik altijd minder succes gehad. Mijn dochter echter is een ware kunstenaar met bakken. “Het geheim is,” zegt ze, “dat je je met bakken precies aan het recept moet houden” en dat snijdt wel hout misschien, want met koken houd ik me nooit precies aan het recept.
In ieder geval: we hebben appeltaarten gemaakt. Eerst een appelkruimeltaart, zo maar even uit de losse pols: (recept van Internet)heerlijk.
Toen hebben we een nederlandse appeltaart gemaakt:

Toen hadden we nog een heleboel appels over:

en daarom besloten we ook nog een zweedse appeltaart te maken (2x)
Daarbij hoort vanillesaus, niet uit een pakje maar ECHTE, met eidooiers die langzaam moeten binden, maar niet koken. Ik weet dat het kan, maar ik had het zelf nog nooit gedurfd gedaan. Het resultaat was verbluffend!

Dit recept hadden we gemaakt vanuit het kookboek van Joëlle en ik wil het jullie niet onthouden:


Als jullie het niet kunnen lezen, moet je maar even koeren
Dus toen de buren zouden komen kennismaken, besloot ik een nederlandse appeltaart te maken, precies volgens recept.. Ik blaakte van het zelfvertrouwen! Allles ging goed, taart in de oven. Bij het recept stond dat je hem 50-60 min. in een oven van 200 gr. moet bakken. Ik zette het wekkertje dus op 30 minuten om dan vast even te gaan kijken. Wat schetst mijn verbazing toen ik na een halfuur terugkwam en de bovenkant was al een beetje verbrand! Ik ken deze oven natuurlijk nog niet zo goed en dan heb je dat. Gauw eruit gehaald en de boven kant afgeschrapt. Nou ja, wat ik overhield was een vrij platte appeltaart die misschien van binnen nog niet gaar was. Ik heb de volgende oplossing gevonden:

Die Zweden dachten natuurlijk dat dat zo hoorde! Hun taarten zijn altijd ook een beetje plat.
Het was erg gezellig met de buren; ik ben vergeten foto’s te maken, maar de kinderen hebben een huizenhoge knikkerbaan gemaakt. en een lang treinspoor. Er waren nl. twee dozen met speelgoed per ongeluk meeverhuisd. Nou ja, ieder kind dat hier komt heeft plezier nu.

Naar aanleiding van haar logje van vanmorgen, moest ik denken aan een paar staaltjes die ik heb meegemaakt van verregaande ongevoeligheid, ontact enz.
Nu moeten die logjes in de wachtrij, in de wachtrij blijven staan. Deze eerst:Het zal ongeveer 1970 zijn dat we bij vrienden in De Pijp logeerden. Ik ben altijd vroeg op, dus ik ging brood halen om een uur of half negen. Het was druk bij de bakker, zo’n 25 man. Ik sta geduldig te wachten en achter me wordt deur opengegooid, zegt een vrouw in onvervalst Amsterdams: “Ik heb ook altijd wat, nou is mijn man weer dood!” En als je dacht dat het niet erger kon, dan heb ik nog deze voor jullie: Het was zulk weer zoals nu in Nederland, ik denk dat het in 1993 was, aan het eind van de kerstvakantie in januari. Ik ging een paar dagen naar mijn vriendin in Abcoude en ik wilde nog even een bloemetje voor haar kopen. Er is daar een piepklein, schattig bloemenwinkeltje. Toen ik daar binnenkwam, stonden er twee verkoopsters en een vrouw met een zoontje van een jaar of tien in de winkel. Met mij er bij was hij al aardig vol. De ene verkoopster was duidelijk de eigenaar en de andere was een knap meisje, lief om te zien met sproetjes. Nog voor ik geholpen kon worden, komt er een vrouw binnen met twee dochters van een jaar of 19 en hun vrienden. De vrouw die er al was, kende de vrouw die binnenkwam en zei: “Ha, hoe gaat het met jullie?” “Nou” , zei de vrouw , “Daarom ben ik hier, mijn man is vorige week bij het schaatsen onder het ijs terecht gekomen en verdronken. We komen bloemen uitzoeken” De twee dochters begonnen te huilen en werden getroost door hun vriend. De vrouw met het zoontje zei dat ze het wel in de krant had gelezen, maar natuurlijk niet wist dat het om haar man ging. Iedereen was vreselijk geschrokken. Ik probeerde mezelf onzichtbaar te maken.De eigenaresse loodste die moeder met dochters en haar aanhang snel naar een andere ruimte (die er blijkbaar nog was) met een boek met rouwstukken en de moeder met het zoontje ging snel geschokt weg. Ineens waren we met zijn tweeën de jonge verkoopster en ik. Zij maakte mijn boeket en had een vriendelijke, nadenkende uitdrukking op haar gezicht. Ik was nog steeds geschokt en voelde me ongewild getuige van een verschrikkelijk drama. Als ik in de grond had kunnen kruipen, had ik het zeker gedaan.45 jaar was die man geworden…… De eigenaresse kwam terug van achteren, ook nog geschokt. Zeg die lieve jonge verkoopster tegen haar baas : ‘Ja……, schaatsen!!…., ik denk dat ik morgen ook maar eens ga schaatsen….Heb jij al geschaatst?” Ik vond haar op slag niet meer knap en niet meer lief. Ik ben er van overtuigd dat die vrouw en dochters haar konden horen.
Heeft een van jullie wel eens een situatie meegemaakt waarbij iemand getuige gaf van volkomen onbegrip en ongevoeligheid voor het verdriet van iemand anders? Zet een logje erover op je eigen blog en laat het mij even weten, of, als je geen blog hebt, zet het dan in je reactie.

Bovenaan ons onverharde weggetje van 800m., moet je naar links om richting Linköping te gaan. Daar is een wei met een soort oerossen. Meestal zijn ze onderaan in de wei, maar eens in de paar dagen staat er een aan de wegkant. Broeierig te kijken. En wj kijken terug. En maken foto’s:



Deze foto’s zijn van voor de sneeuw!

Zo komen die achterstallige logjes nooit af! Maar het is zo mooi, zo mooi, net een sprookje! We lopen de deur uit en we lopen in een sprookje! Er ligt niet zo veel nog, =/- 2 cm, maar alle bomen en struiken zijn met poedersuiker bestrooid en het wordt dan ook meteen zo stil, hè? Ik zal er even een paar foto’s op zetten, ze spreken voor zichzelf.





Zo, dat was het weer even. Nu kan ik met een gerust hart aan mijn achterstallige logjes beginnen.

Omdat Marieke zo nieuwsgierig is, zal ik dan maar met hem beginnen. Het heeft ook met haar te maken nl. Toen ik stopte met mijn praktijk en Zweden in zicht kwam, heb ik een heel stel logopedie- en Sensorische Integratieboeken aan haar gegeven. Maar mijn Dr. Ben v. Cranenburg kreeg zij niet! Jaren lang heb ik zijn schema’s fysiologie bestudeerd, heb ik les gegeven over Schema 22 en schema 36, soms ook over Schema 18 (het vestibulaire systeem).
Dr. Ben van Cranenburg ging dus mee naar Zweden. Afgelopen donderdag vroeg ik aan Leo of hij ergens dat boek gezien hed, want ik wilde het meenemen naar de workshop die ik vrijdag zou geven. Leo zei : “Ja, het staat in de garage bij de fotoboeken, maar het is een beetje nat geworden (in Puttershoek in de schuur gestaan). Het ziet er niet zo best uit”. eel gevoel voor understatement, die jongen.
Zo trof ik het aan:
Zo zag het er van de zijkant uit:

Toen ik het opende (met enige moeite!) zag ik dit:

Schema 22 mèt homunculus:

Schema 36:

Had ik em nou maar aan Marieke gegeven, dan had íemand er tenminste nog wat aan gehad! Misschien is ‘ie tweedehands bij Bol.com te koop, alhoewel ik me niet kan voorstellen dat iemand dat boek ooit wegdoet…………….

Een tijdje geleden heb ik me voorgenomen om niet meer dan één logje per dag te maken, maar het gaat niet lukken. Ik heb zooo veel te vertellen dat ik een paar logjes ga maken en wel de volgende:
– Dr. Ben van Cranenburg
– workshop over Sensorische Integratie in Linköping
– kerstviering in Zweden met foto’s
– onze stier
– en dan moet ik nog steeds vertellen over ons ‘open huis’ voor onze buren hier!
Tot mijn verdediging moet ik zeggen dat het korte logjes gaan worden, behalve misschien mijn verslag van de kerstviering, want die is echt heel anders dan in Nederland. Ik kom er net vandaan.
Het is duidelijk dat ik nog lang niet in Hoofdstuk V zit van hem(zoek de post van 29 november, The rise and fall of…)
en ik heb ook absoluut geen tijd voor een winterdepressie, ook al ging de zon vanmiddag onder om 14.58 en gaat hij morgen weer op om 08.43.

Een aantal mensen heeft gevraagd of ik mijn pompoensoeprecept (Scrabble!) eens wil geven. Nu ik voor het julbord (letterlijk kersttafel) van de kerk heb aangeboden pompoensoep te maken, heb k alles even overzichtelijk bij elkaar gezet en hier komt dan mijn recept:
Je neemt een grote pompoen of twee van die langwerpige. Ik heb nu allebei genomen omdat ik voor zo’n grote club moet koken. Die langwerpige hebben iets meer smaak en die ronde hebben prachtig gekleurd vruchtvlees. Het voordeel van een grote is dat je hem kan uithollen en dan de soep in de pompoen kan opdienen).
Verder neem je een stuk of twee uien, een stuk of twee aardappelen en een grote klont boter. Uien grof snijden, aardappels in blokjes, pompoen schoonmaken (pitten er uit en draden), dan de uien in de gele boter langzaam laten smelten (10 minuten) blokjes aardappel er bij doen, Ketoembar(grote eetlepel), kerrie(beetje), djahé/gemberpoeder (flinke theelepel), djinten/komijn (kleine theelepel), peper naar smaak en nog even in de boter laten pruttelen(5 minuten). Het mag niet bruin worden:

Daarna de pompoen er bij, ook even warm laten worden in de boter, vervolgens kokend water er bij tot het bijna onderstaat. Er zit dan nog helemaal geen zout in. Je doet er nl. kippenbouillon in (ik gebruik gewoon poeder. Als je het helemaal vegetarisch wilt houden doe je er groentenbouilon bij, maar ik vind kippenbouillon lekkerder.) Het moet dan zeker een uur koken, alles moet door en door gaar zijn. Daarna laat je het een beetje afkoelen, anders kan je het niet behoorlijk verwerken. Het moet nl. helemaal gepureerd worden. Is het te dik, doe je er nog een beetje water bij, is het te flauw, doe je er nog een beetje kippenbouillonpoeder en wat van die kruiden bij. Er gaat nog een heleboel room door, dus het mag best een beetje pittig zijn. Als het op smaak is en de dikte is goed, mik je er flink wat room door. Ik doe er kookroom en slagroom door. Warm de hele boel op en knip er nog wat pterselie over, KLAAR!

Mammalien en Toaske stelden een vraag over het Engels in ziekenhuizen en het leek me leuk daar even wat over te vertellen.
Leo is overigens vanmiddag in uitstekende gezondheid thuisgekomen en heeft instructies gekregen (in het engels!) hoe hij zichzelf tot maandag moet injecteren iedere dag zodat hij geen nabloedingen krijgt. Hij heeft aangekondigd morgen weer te gaan werken.
We gaan het nu dus even hebben over het engels in ziekenhuizen en de Zweden. Misschien is het ook wel leuk voor Nicolette en Madelief en alle andere verpleegkundigen onder ons.
Laat ik beginnen met te vertellen dat BIJNA alle Zweden wel iets van engels kennen. MAAR: ze hebben er een hekel aan om het te praten. Als ik opbel(de) en vroeg of ze engels praatten, hoorde ik eerst een diepe zucht of ingehouden adem waarna ze zeiden dat dat wel kon dan schoorvoetend.
Vandaag heb ik voor het eerst helemaal in het zweeds iets geregeld aan de telefoon, maar dat is nog moeilijk. Je kan immers geen gebaren en blikrichting zien.
OK, de gezondheidszorg in Zweden is anders geregeld dan in Nederland. De verpleegkundigen hebben een veel grotere opleiding en verantwoordelijkheid hier. De dokter zet de lijnen uit en de verpleegkundigen voeren de behandelingen uit. Er zijn ook allemaal gespecialiseerde verpleegkundigen, net zoals bij ons gespecialiseerde doktoren. Je komt altijd in eerste instantie bij een verpleegkundige met een klacht en zij bepaalt of de dokter er bij moet komen. Die komt dan één keer en voor de rest doen de verpleegkundigen weer alles. Zo is de leverpunctie en de verdoving uitsluitend door verpleegkundigen uitgevoerd. Verpleegkundigen zijn doeners en doeners zijn meestal wat minder talig. Er zijn er ook een aantal dyslectisch, in Nederland ten minste. Waarschijnlijk is dat hier hetzelfde. Mensen die niet zo talig zijn, hebben meer moeite met het spreken van een vreemde taal en zodoende zijn er heel wat verpleegkundigen die moeite hebben met het Engels. Bovendien is het ook erg zweeds om wat faalangstig te zijn, om op te vallen dat je engels spreekt en met fouten en een accent. Dus een aantal wagen zich er niet aan en een aantal zeggen van te voren dat ze bijna geen engels spreken en bliken acteraf een aardig mondje te kunnen spreken. Zo komt het dan dat niemand behoorlijk aan Leo kon of wilde uitleggen wat ze nu precies gingen doen en waarom. Ik zou daar geen genoegen mee hebben genomen. Niemand komt aan mijn lijf zonder dat ik precies weet waarom en wat ze gaan doen! Leo zit iets anders in elkaar. Hij vindt het moeilijk naar het naadje van de kous te vragen, dus wist hij het niet precies.
Overigens was Leo wel een min of meer bezienswaardigheid. Iedereen begon verlegen te lachen en verontschuldigde zich bij voorbaat dat ze niet zo goed engels kenden zodra ze zich voorstelden. Het werd aan alle ploegen die kwamen werken speciaal doorgegeven.
Nog even een eigenaardigheid beschrijven die ik in eerste instantie vergeten was te vermelden. Bij het opgeven van wat je wilt eten, vlees of vis, wordt ook gevraagd wat je wilt drinken bij je eten. In die lijst staat bier vermeld. Je kunt als patiënt dus gewoon een biertje bij je lunch nuttigen en dat in een land war je naar een speciale staatswinkel moet om wijn te kopen…….. Rare jongens, die Zweden…..