Ja, het was heerlijk in Nederland. Behalve mijn vader, mijn kinderen en kleinkinderen heb ik ook nog een aantal vrienden gezien en nog even bij mijn zus geweest. Het was te lang geleden dat ik er was, vanwege Leo’s ziekte. Maar toen ik vanuit het vliegtuig mijn besneeuwde land zag vandaag om iets over vieren met die mooie Zweedse huizen zo verspreid tussen bossen en meren – het was nog net niet donker – en toen ik later in de auto zat en zag hoe DONKER het is als het donker is, sprong mijn hart weer op van vreugde. Zo donker als hier is het nergens in Nederland. Hier hoor ik thuis nu nog. Hier wil ik voorlopig zijn en leven, samen met mijn vent. Dat gaat prima, zo lang ik maar 1x per maand naar Nederland kan…..
Trouwens: ik heb een BAAN aangeboden gekregen! Het is maar voor een paar uur per week, logopediste op een school. Maandag ga ik eens informeren. Misschien doe ik het wel, anders ga ik Jessica tippen.
Koffer uitgepakt, alles weer plaatsje gegeven of in de was gegooid, Nederlands geld met mijn Nederlandse pas en mijn Nederlandse mobielchip in mijn reistasje gedaan, andere pasjes terug in mijn portemonnee hier, zo: ik ben er klaar voor. Ik ga eerst eens een lang, geurig bad nemen en nagels en zo verzorgen en daarna ga ik mijn quiltje afmaken. Ik heb in Nederland ook gequilt, maar ik had niet zo veel licht als hier bij mijn borduurlamp. Later…..
Genieten met een Grote G
Geen foto’s, want ik weet niet hoe ik ze moet versturen vanaf mijn iPad…
Genieten van een heerlijk hotel met goedkope kamers in het weekend ( Novotel in het brainpark Rotterdam) met een heerlijk uitgebreid ontbijt. De zalm hebben we laten liggen (eten we in Zweden 3x per week), maar voor de rest was het heerlijk!
Genieten van kinderen en kleinkinderen met alles wat ze doen en niet doen en gezellig met zijn allen praten.
Genieten van een heerlijke pasgeboren baby met allemaal punkharen op zijn hoofd.
Genieten van een heerlijk diner in De Schutse met mijn vader en al zijn kinderen en aangetrouwde kinderen, omdat hij negentig is geworden.
Genieten van een traditioneel bezoek aan het zwemparadijs met drie kinderen onder de vier waaarvan er een babymeisje is die voor het eerst in een bubbelbad ging en genoot van de kinderen die uit de (overigens doodenge) glijbaan tevoorschijn kwamen.
Genieten in een heerlijk quiltwinkeltje waar ik natuurlijk weer veel te veel stoffen heb gekocht
Genieten van Ulla Popken in Dordrecht waar ik een heleboel kleren heb gekocht. Bij ons zijn grote maten moeilijk te krijgen en Ulla Popken zit alleen in Gothenburg (300 km)
Genieten van de uitgebreide Toko in Dordrecht waar ik kroepoek, nasikruiden en ketjap heb gekocht.
Morgenmiddag ga ik nog genieten van de film waar ik mer mijn kleindochter naartoe ga
Verder heb ik nog een heel genietprogramma voor de boeg met wat bezoeken aan oude vrienden en familie (o.a mijn zusje) en aan oude bekenden. Geen blogvrienden deze keer, volgende keer weer.
Ik hoef trouwens mijn hielen maar te lichten in Zweden of er ligt weer sneeuw en het vriest weer! Vrijdagmiddag terug en dan weer naar school, allemaal genieten..
Ondertussen lees ik brokjesgewijs jullie blogs, maar reageer slechts mondjesmaat
School is weer begonnen en met de nodige strubbelingen..
Uitgebreid heb ik me laten voorlichten door studiebegeleiders. Ik volg de laatste cursus zweeds die ik kan volgen (Svenska som andra=tweede språk=taal) en ik heb me ook ingeschreven voor een cursus. Sverige då och nu (Zweden toen en nu)
Alle cursussen duren hier maar een half jaar. De cursus Zweeds was een grote teleurstelling. Kijk, wat ik wil is zweeds praten en oefenen in het praten, luisteren naar het praten en zo beter zweeds leren praten en verstaan. Deze lerares had ten eerste een accent, ze sprak met een keel-r, Ze staat al 100 jaar voor de klas en was erg weinig geïnspireerd, ze mummelde een beetje en ze probeerde dingen te laten zien op de computer, maar ze kon er niet mee omgaan. Ik blijk me namelijk te hebben ingeschreven voor een Webcursus! Ik hoef maar 1x per week naar school en voor de rest mag ik achter de computer zitten. Mooi niet! Na de les ben ik naar de studieleiding gegaan en heb me omgeschreven voor een cursus op school. Dat is gelukt en nu moet ik morgen en donderdag om acht uur op school zijn, dat dan weer wel. Vanmiddag heb ik mijn eerste cursusdag gehad van Sverige då och nu en dat was HEEL erg LEUK! Ten eerste heb ik daar mijn lerares van zweeds van vorig jaar voor. Zij is verantwoordelijk voor het gedeelte nu. Tegenwoordig kunnen we samen lezen en schrijven, Het enige wat ik moet doen is wat meer mijn mond houden als ze wat aan de klas vraagt en alleen antwoorden als niemand het weet. Op vrijdag hebben we dan voor deze cursus mijn oude geschiedenisleraar en hij is geweldig en verantwoordelijk voor då. Ik kijk er erg naar uit. Ik moet ze meteen mededelen dat ik er volgende week niet ben, maar zij weten toch wel dat ik hard genoeg leer, ook al ben ik regelmatig in Nederland of Bogota.
Zo gedemotiveerd als ik vanmorgen uit school kwam, ze enthousiast kwam ik er vanmiddag uit. Die cursus nu och då is voor mij precies de cursus die ik van het begin af aan had willen hebben. Ik heb regelmatig aangegeven dat ik wat wilde weten over de Zweedse cultuur, kunst, politiek en de zweedse geschiedenis. Waarom hebben ze me nu die cursus niet eerder aangeboden? Het was Mimmi, mijn lereres die me attent maakte op het bestaan.
Nou ja, ik zit er op en het is leuk. We hebben al in een groepje gezeten om elkaar aan elkaar voor te stellen en we hebben al een lied gehoord en dan moesten wij proberen het te verstaan, zulke dingen, heerlijk! Ik vermaak me weer de komende tijd……
babyfoto’s en babies die praten
Op verzoek van de ouders heb ik hier de foto’s weggehaald……
En dan kreeg ik via Facebook nog dit bijzondere filmpje toegestuurd. Echt heel bijzonder!! Allemaal kijken, speciaal de mensen met een baby.
Innebandy is ook een sport….
Naar ik begrepen heb, is het zelfs in het Nederlandse nieuws geweest. Het gaat om de vader die zijn 10-jarig zoontje op de parkeerplaats achtergelaten heeft in zijn wedstrijdkleding en tegen zijn zoontje heeft gezegd dat hij naar huis kon gaan lopen, hetgeen meer dan 20 km. was. Het vroor en hij had blote benen……. Hij had slecht gespeeld en daarom moest hij gestraft worden
Het verhaal blijkt iets anders in elkaar te zitten dan in de kranten is verschenen. Zijn vader had wel gezegd dat hij naar huis zou gaan zonder hem, maar hij stond aan de andere kant van het parkeerterrein te wachten. De trainer die hem vond, heeft hem niet naar huis gereden, maar naar de andere kant van het parkeerterrein waar de vader (ongetwijfeld nog mokkend) stond te wachten. In eerste instantie ben je opgelucht dat de vader niet echt was weggereden, maar hij had wel zijn zoontje in de kou laten staan. Er stond dat hij expres zijn bovenkleren had weggenomen, omdat ‘hij dat niet waard was’ en hij had het jongetje WEL laten geloven dat hij weg zou rijden. In tweede instantie denk je dan: “Het maakt ook eigenlijk niet veel uit”. Mishandeling is mishandeling is mishandeling en dit is mishandeling….. Wat ik me nu altijd afvraag: “wWat denkt zo’n man daar nu mee te bereiken? Denkt hij nu werkelijk dat die jongen slecht heeft gespeeld om zijn vader dwars te zitten? Of denkt hij dat zijn zoon de volgende keer dan WEL zijn best zal doen? Denkt hij werkelijk dat angst een goede manier is om meer te bereiken in de sport?” Zulke dingen dus……. Mijn verstand staat er bij stil, hoe dan ook. Wat denken jullie?
Dalil Noah heet hij……
Vanmiddag om half twee is een kerngezonde jongen geboren en hij is mijn kleinzoon. Moeder en kind maken het goed, meer weet ik er nog niet van, ik krijg nog een uitgebreid telefoontje. Nu heb ik zeven kleinkinderen….. Oud word ik, maar zielsgelukkig.
Het rimpeleffect van een nieuwe naaimachine…
Nu ik dat ding heb, moet hij natuurlijk een plaatsje hebben. Hij stond op het bureau in de huiskamer, maar die is in de winter nogal donker en ook niet helemaal warm. Bovendien is het een houten bureau en dan geeft de was misschien af op de stof….. Het liefst wilde ik hem op zo’n echte naaitafel met wielen, zodat je hem overal waar je maar wilt neer kan zetten. Op Internet gekeken, maar die krengen zijn 1000 Euro of meer… De naaimachine zelf was ook al 1500 Euro dus dat vond ik wat overdreven. Het werd dus Ikea…. , Ons logeer-televisie-quiltkamertje is nu omgetoverd tot logeer-televisie-quilt-naaikamertje. Daartoe moesten verschillende maatregelen genomen worden. Ik wilde tegen de achterwand de naaitafel zetten, maar dan moest het logeerbed een slag draaien zodat het onder het raam kwam te staan. Dat kon niet. want er stonden twee Malm-ladenkastjes, dus die heb ik in onze slaapkamer gezet.
Doordat de Malmkastjes daar niet meer stonden, had ik niets om de Canal Digitalzender (van onze zendmast) en DVD-speler op te zetten. Er moest dus ook nog een kastje komen om die dingen er op te zetten met ook een la waar ik mijn DVD’s in kwijt kan, want die zaten in een lade van het Malmkastje..
Ikea dus. Op vrijdag eerst een paar uur rondgekeken, tafels en televisiekastjes met elkaar vergeleken en maten opgenomen
Op zaterdag heb ik alles gekocht, tafel van 1.42/50 met twee laden. Je kan er ook nog aan de zijkant zitten. Ik ben echt verschrikkelijk onhandig en Leo ook. Vroeger zou ik er niet over gepiekerd hebben om iets te kopen, terwijl ik niemand heb die het voor me in elkaar te zetten. Sinds we in Zweden wonen, heb ik geleerd om ALLES in elkaar te zetten.Je moet niet vragen hoe, maar het lukt me. Eerst leg ik alles klaar en doe de schroeven gesorteerd in verschillende bakjes.
Dan lees ik de gebruiksaanwijzing door en daarna ga ik plaatje voor plaatje alles maken. Daarbij laat ik alle schroefjes wel een of twee keer vallen, maar soms laat ik hetzelfde schroefje wel acht keer achter elkaar vallen of twaalf keer. Jullie begrijpen dat het vrij lang duurt voor alles in elkaar zit. Maar het lukt, het lukt. Zaterdagmiddag heb ik de naaitafel in elkaar gezet en zondagmiddag en -avond het kastje. Tot en met het deurtje zit er aan, maar ik krijg het niet recht. Sjoerd heeft telefonische aanwijzingen gegeven over het stellen, maar toen werd het alleen nog erger! Ik ben twee uur bezig geweest, maar op een gegeven moment ging hij niet meer open, of de la kon niet meer open en hij hing helemaal scheef. Na een hele poos zweten en bijna huilen, lukte het me om het kastje weer in dezelfde stand te krijgen als voorheen en toen heb ik het zo maar gelaten. Het deurtje gaat open, de la gaat open, ze staan alleen niet recht tegenover elkaar, jammer dan……
Uiteindelijk had ik een naaitafel met twee laden, een televisietafeltje met twee planken en een la met zo’n mooi rubberinlegblad waar je je DVD’s keurig op zijn kant in kan zetten zonder dat ze omvallen.
Voor 167,– Euro was ik klaar i.pv. 1000, exclusief verzendkosten. Ik ben een tevreden mens. Als ik nog een keer zin heb, ga ik toch nog eens proberen die ellendige deurtjes te stellen hoor! Het is mijn eer te na.
met stiekem nog een kijkje op mijn quiltje....
WE-300 Afscheid
Zowel vader als moeder kwamen uit een binnenschippersfamilie, hun ouders en grootouders ook. Schippersvolk is een speciaal volk. Ze hebben een hard, maar vrij leven. Je bent volledig eigen baas en werkt altijd zij aan zij, maar één ding hangt als een zwaard van Damocles boven het hoofd van iedere schippersouder: Als de kinderen zes jaar zijn, moeten ze aan wal op school. Ik was de oudste in ons gezin en toen ik zes jaar was, ging ik naar de Schippersschool in Dordrecht. In het weekend kwam ik weer aan boord, tenminste als mijn ouders niet in Hamburg of Keulen lagen, dan moest ik 14 dagen en soms drie weken op school blijven. Als ik soms niet terugwilde, werd mijn moeder boos en riep dat ze het veel te druk had om mij erbij te hebben. Ik beloofde haar dan in tranen dat ik haar zou helpen. “Ga nou maar, volgende week zie ik je weer” zei ze dan. Nooit liep ze met me mee tot aan de kade om me uit te wuiven. Ik dacht altijd dat ze me liever kwijt dan rijk was. Op een keer was ik iets vergeten. Toen ik terugkwam naar de kajuit, zat mijn moeder te huilen . Toen ze mij zag binnenkomen, veegde ze snel de tranen met haar schort af. Ik begreep dat ze toch om me gaf en me miste, maar dat niet wilde laten merken.
Toen mijn vader overleed, was ik al volwassen en ze kwam aan wal wonen. Later werd ze ziek en kwam in het ziekenhuis terecht. Hoewel ik een gezin had, zat ik bijna altijd aan haar bed. Op een gegeven moment ging ik even een kop thee halen en toen ik terugkwam, was ze overleden! Ze was er gewoon tussenuit geknepen, weer zonder behoorlijk gedag te zeggen. Zo was ze…..
De WE-300 is een initiatief van Plato.wordpress.com. De opdracht is om een verhaal te schrijven over het maandelijkse thema (deze maand is dat :afscheid), dat precies 300 woorden bevat zonder de titel en waarin het themawoord alleen maar in de titel genoemd mag worden.
Woordeloze woensdag: school doodt het creatieve denken.
“>
En oooo, wat ben ik TROTS op hem………
Mijn man is een echte geleerde! In China is een boek uitgegeven,een soort bijbel over de ecologie daar, waarin hij een hoofdstuk heeft geschreven. Hij werd uitgenodigd toen het boek gepresenteerd werd, maar toen waren we in Sao Paolo en nu kan hij er nooit meer naartoe. De Engelse vertaling is nu ook uitgegeven en we hebben een exemplaar toegezonden gekregen.
Met het boek is ook de folder meegekomen en in die folder wordt hij speciaal vermeld als Leenard Baas, Sweden. Toen hij eerder in China was, werd hij aangesproken door een aantal mensen die hem kenden van zijn eerdere publicaties. In China wonen natuurlijk een heeeeleboel mensen, daar denken we nooit zo over na, maar zo’n boek kan op heel wat lezers rekenen. Het is ook een hele grote uitgeverij, zo’n wolkenkrabber. Hij vertelde ook dat daar flink wat steden zijn met meer dan een miljoen inwoners waar wij in het westen nog nooit van hebben gehoord.
Hoe dan ook: het is een geweldige prestatie en ik ben trots op hem.
Ondertussen is hij weer halve dagen aan het werken (sinds gisteren) en tot nu toe gaat het redelijk goed. Het is een echte ouwe taaie geleerde
